Ask Stories

ANNESİ VE BABASI AYRILAN ZEYNEP EFNAN ANNESİ YENİ BİRİSİYLE EVLENEREK YENİ HAYATA ATILMAYA BAŞLAR TABİ BU SÜREÇ İÇERİSİNDE NELER YAŞAYACAK ONLARI OKUYACAĞIZ +18 İÇEREN BOL SMUTLU ŞİDDET İÇERİKLİ BİŞEYLER YAZMAK İSTEDİM:)

❝Eskilerin rivayeti odur ki; şafakta başlayan aşklar, ancak kanlı ayda son bulurlar.❞ . . . 🌘

düşmanlığa kurban giden iki aşık, iki masum genç

Zenginliğin içinde büyümek her şeyi kontrol etmek demekti. Ama bazı şeyler kontrol edilemezdi, özellikle de tehlike yakındaysa. Ailesinin dev şirketinin gölgesinde yaşayan, şımarıklığı ve kusursuz imajıyla tanınan genç bir kız, hayatının "en güvenli" döneminde aslında en büyük riski kendi elleriyle yaratır. Babasının düşmanları onu hedef aldığında çözüm basittir: onu koruyacak tek kişiyi seçmek. Sistematik, soğukkanlı ve işinde kusursuz bir koruma. Ya da en azından öyle görünen bir adam. Ama aynı çatı altında geçen her gün çizgileri bulanıklaştırır. Güven, görev ve gerçekler birbirine karışırken, ikisi de şunu fark eder: bu koruma işi sadece onu dışarıdan gelen tehlikelere karşı değil, birbirlerine karşı da savunmasız bırakmaktadır. Ve bazı bağlar, güvenlik için kurulur ama asla güvenli değildir.

Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.

"Bazen en büyük nefret... en yanlış kişiye duyulur." Ela, hayatını kontrol altında tutan, kurallardan şaşmayan bir kızdır. Arda ise kuralları sadece kırmak için var sanan, fazla rahat ve fazla sinir bozucu biridir. İlk karşılaşmaları bir savaş gibidir. Bakışlar keskin, sözler acımasızdır. Ama nefretle başlayan her şey... gerçekten nefretle mi biter? Bir proje, zorunlu yakınlık ve kaçınılmaz anlar... İkisini de istemedikleri bir şeye sürükler: Birbirlerine. Ela, kalbini kontrol edebileceğini sanır. Arda ise hiç kimseyi bu kadar önemseyeceğini düşünmez. Ama bazı insanlar... hayatına girmez. Sadece kalbine yerleşir. Ve oradan gitmez.

Aşk,okul,heyecan

Ezgi barmen idi, Ilgın ise onun çalıştığı yerde gece yarısı beliren o gizemli kişi.

ankaraya yeni gelen maho ağa kardeşi zilan aracılığıyla rojdayla tanışır ve aşık olur.

Yıllardır tek başına babasıyla uğraşan savcı Elena'nın babasının borçları yüzünden onu genç bir mafyaya satmasıyla başlayan bir aşk...

Doğu Akel Sarıhan ani bir cesaretle hoşlandığıkıza yazar fakat nefret ettiği kıza yazdığının farkında değildir.

Ask or dare with Athena. This fanfiction was heavily inspired, and I wanna write my own version with requests (if I get any). The inspiration came from @marvelleous_ on wattpad. Of course, if they ask me to take this down, I will. I'm not trying to steal their fanfiction, but I've been into Greek mythology for a while, including Percy Jackson. I don't have the books, unfortunately, so I'll do my best. THIS WILL CONTAIN SOME ALTERNATE STUFF AND THINGS THAT AREN'T ACCURATE TO PERCY JACKSON AT ALL!

Hogwarts'ın o tozlu kütüphanesinde, yasaklı raflar arasında tesadüfen kesişen ellerimizin üzerindeki o mühürlü bağın ilk kıvılcımıyla başladı her şey; kütüphaneci bir kızın zekasıyla Slytherin'in buz prensinin kibri, dolunayın gümüş ışığı altında sarsılmaz ve vahşi bir yeminle birbirine kördüğüm oldu. Astronomi Kulesi'nin tepesinde, dünyanın geri kalanı derin bir uykudayken ettiğimiz o ilk ve gizli dans, sadece iki aşığın değil, damarlarımızda uyanmaya başlayan iki Alfa kurdun sessiz haykırışıydı. Ancak şatonun surları ardında, Lucius Malfoy'un karanlık ve kibirli gölgesi pusudaydı; oğlunun damarlarındaki o kadim ve yırtıcı kanı bir "leke" sanan Lucius, Draco'yu Malfoy Malikanesi'nin soğuk mahzenlerine zincirleyip onu gümüş tozlarıyla "arındırmaya" çalışırken, aslında dünyanın en tehlikeli avcısını kendi elleriyle kamçıladığından tamamen habersizdi. Ben ise o "bulanık dünyanın" içinde, kalemlerin ve sınav kağıtlarının gürültüsü arasında ruhumun parçalandığını hissederken, kucağımdaki Lycantrophia Magica kitabının kan kokulu sayfalarında gizlenen yasaklı rünleri tek tek çözerek o büyük uyanışa hazırlandım. Nihayet o beklenen gece gelip çattığında, gökyüzünün en derin kuytularından yükselen o ilk kanlı uluma, sadece bir mevsimin bitişi değil; gümüş zincirlerin parçalandığı, safkan yeminlerinin yerle bir olduğu ve avcı ile av arasındaki o ince çizginin sonsuza dek silindiği bir şafağın müjdecisiydi; artık ne o karanlık zindanlar ne de babasının demir pençesi bizi tutabilirdi, çünkü dolunayın altında kanla yazılan bu tarih, artık "iyileşme" masallarını değil, sürümüzün o sarsılmaz ve en aşık gerçeğini haykırıyordu.

"O benim kızım... kızım yaşıyor ey Karadeniz duy sesimi" Çığlıklarını duyan Karadeniz gözyaşlarını da unutmamıştı. 20 yılın acısı geçmişin tufanında boğuldu. HİCRAN CEZBELİ~SÜLEYMAN VAROĞLU LEYLA AKABEY

Valeria, hayatı boyunca başkalarının kurduğu oyunda piyon olmayı reddetti. Ama bir gün, kendi özgürlüğü karşılığında bir imza atmak zorunda kaldı. Evlendiği adam içinse evlilik bir duygu değil, bir stratejiydi. Ta ki karısının gözlerinde meydan okuyan o ateşi görene kadar. İki inatçı ruh. İki güçlü karakter. Ve aralarında yapılan sessiz bir anlaşma. Bu oyunda kim kazanacak? Güç mü? Gurur mu? Yoksa inkâr edilen duygular mı? Çünkü bazı evlilikler aşkla değil... şartlarla başlar. Ama nasıl biteceğine kimse karar veremez.

Emir: Alt tarafi duzgun otur kardesim yazdim niye kucagina mi yazip millete bizi shipletiyorsun Eren:Ahahahahaha

Ensemdeki baskıyı hissettikce kalbim hızla atıyordu. Ensemdeki soğuklukla donup kaldım. Bu bir silah namlusuydu. Nefesim kesildi. "Yüzünü dön, Feryal Karza." Sesini tanımam saniyeler sürdü. Ama unutmamıştım. Döndüm. Çelik Demir Soykırımlı. Namlunun ucundaki eli tetikte kasıldığında biraz daha ürperiyordum. Namluyu tutan kişinin ılık nefesini ensemde hissettim. Sertçe yutkunduğumda nefesimin kesildiğini fark ettim. Namlunun baskısı arttıkça ellerim titriyor kalbim her an duracakmış gibi atıyordu. Ama bu namlu bana bir yerden tanıdık geliyordu. Çünkü bu namlunun soğukluğunu hissedip de hatırlamamak mümkün değildi. Namlunun ucundaki adam dişlerinin arasından tekrar "Yüzünü bana dön Feryal Karza!" Dediğinde şaşırmıştım. Adımı nereden biliyordu ki yoksa beni tanıyor muydu? Tabii ki tanıyordu. Yavaşça yüzümü ona döndüğümde gördüğüm yüzle yıkıldım. Bu oydu...Çelik Demir Soykırımlı. Çelik'i en son kaçtığımda görmüştüm. Bana hâlâ kızgın olmalı ki yüzündeki sert ifadesinden zerre azalma olmamıştı. Bende o da değişmiştik ama onda değişmeyen tek şey o Deniz yeşili gözleriydi. Hâlâ aynı kararlılıkla ve sertlikte bakıyordu bana. Ama bakışlarında alışık olduğum o kırgınlığı gizleme gereği duymadı. Bana sanki neden yaptın dercesine bakıyordu. Fakat istemediğim hiçbir şeyi yapmak mecburiyetinde değildim. Artık eski Feryal'i gömdüm ben. Korkak ve pasif Feryalin gitme zamanı gelmişti. Bundan sonra Feryal Karza olma vaktiydi. Madem o evlilikten kurtulmak için evlenmem veya ölmem gerekiyor pekâlâ oyunu bu kez de ben kuruyorum. Ama bir şartla kendi kurallarıma göre oynayacak ve kendi kurallarıma göre savaşacaktım. Onların anladığı tek şey buysa bende ona göre Bir cevap veririm. "Ne istiyorsunuz benden? Beni nereden tanıyorsunuz?" Diye sorduğumda tetiği alnıma yaslamıştı. Korkuyordum ama bunu gizlemem gerekiyordu. Babam

Aynı köyde doğup büyüyen iki farklı beden; biri asker, biri öğretmen... Biri çocukluktan bu yana sevmekte güzel kızını ama haberi olmadan. Kesişti yolları seneler sonra bir bakkalda, sonra evde. Güzel kızı da onu sevmeye başladı ama güzel kızı sevdiğinin ondan sakladığı bir sır vardı. Saklanan bu sır; vatan için, vatanın her bir toprağında gözlerini bile kırpmadan şehit olanlar için... Gerçekleri duyduğunda affedebilecek mi güzel kızım diye sevdiği dağ keçisini? - Turan, hiç gitme. - Gitmem. - Söz mü? -Söz.

Her şeyi kendi başınıza inşa ettiğinizi sanırken, aslında bir başkasının mimarisi içinde yaşadığınızı fark etseydiniz ne yapardınız? Lara, yetimhanenin soğuk duvarlarından çıkıp teknoloji dünyasının zirvesine tırnaklarıyla kazıyarak tırmanmış, zekasıyla düşmanlarına diz çöktürmüş genç ve mağrur bir siber güvenlik dehasıdır. Kimsesizliği bir zayıflık değil, bir kalkan olarak kullanan Lara'nın hayatındaki tek kusur; on sekiz yaşına bastığı günün ardından gelen, zihninden silinmiş o karanlık 48 saattir. Kendi kurduğu imparatorluğun zirvesinde, geçmişin tozlu sayfalarından sızan Alp ile tanıştığında tüm dünyası sarsılır. Alp, ondan beş yaş büyük, stratejik zekasıyla imkansızı yöneten ve Lara'nın en büyük sırrına sahip olan tek adamdır. Lara için bu karşılaşma sadece bir iş rekabeti değil; kimliğini, başarılarını ve varoluşunu sorgulatan vahşi bir güç savaşıdır. İstanbul'un pırıltılı plazalarından geçmişin kanlı ve gizemli labirentlerine uzanan bu hikayede, her karakter birer piyon, her hamle ise birer itiraftır. Lara ve Alp arasındaki nefes kesen zeka oyunları tutkulu bir aşka evrilirken, ikisi de şu soruyla yüzleşmek zorunda kalacaktır: Geçmişin hayaletleri mi daha tehlikelidir, yoksa kalbin en derininde gizlenen gerçekler mi? Hiçbir tesadüf göründüğü kadar masum, hiçbir başarı sanıldığı kadar yalnız değildir.

"Aslında...gitmek istediğin hep bir yer vardır. Olmalı daha doğrusu. Çünkü kalmak istemediğin bir yerden sonra gidecek bir yerin hazırdır." diye mırıldandı gözleri elinde tuttuğu kitapta dolaşırken. "Örnek ver." "Ev." "Ev neresi ki?"