"Tanrım" dedim gitmeden önce. "Beni en huzurlu ana götür." İçimdeki bu tarifsiz acının beni ölümle burun buruna getireceğini sanarken cennetin böyle bir yer olacağını umdum. Bir kere esmer bir adam gördüm, omuzlarında lekeleri ve yanık bakışları vardı. Elini uzattı, kibarca bana tutundu. Çok cahildim ve üstelik savunmasızdım ancak istemiştim. Beni aldı ve koynunda uyutmak istedi, kabul ettim. Beyaz çarşafları sardı bedenime ama beni ısıtan o kavruk teniydi. Ninni söyledi bana, uyursam geçeceğini söyledi. "Kalbin acımış" dedi. Sesi o zaman çok netti ama şimdi kulaklarımda boğuk boğuk fısıldıyor sanki. Kalbime dokundu ve beni iyileştirdi. Bir nedenden dolayı yalnız uyandım. Hayatım bu adamı aramakla geçti. Şimdi de iki nedenle bu acıyı kabul ediyordum; ya gelir yine kalbime dokunur beni yaşatırdı, ya da bu nedenle ölür ve cennette beni kuşatırdı.


-seftun