zervlove

przytul się
          
          Czas jest zawsze ten sam. Czas strapień, zwątpień, strachów, lęków o przyszłość — tę najbliższą, tę najdalszą. 
          
          Kiedy stracić możesz wszystko, albo inaczej: kiedy nie zostało już nic do stracenia, wiedz że cisza brzmi każdością, a w otchłani paradoks wykluwa ci Prawdę: 
          
          MASZ WYBÓR.
          
          No to chodź się przytul.

„Dawno, dawno temu…” to zbiór pisanych przeze mnie opowiadań wraz z ich interpretacjami (które, znając mnie, nieraz będą nietuzinkowe i dziwaczne). 
          
          Jedną z moich intencji jest to, by ludzie na nowo odnaleźli frajdę z interpretowania rzeczy (czy to w komentarzach, czy we własnej głowie). 
          
          
          Symbole, metafory ~ z tego wszystkiego utkany jest nieskończony świat zagadek literackich, a kiedy przypomnisz sobie, że życie to nie szkoła, w której na wszystko jest jeden poprawny klucz i kiedy weźmiesz do serca to jedno zdanie: „nie ma błędnych, czy też poprawnych odpowiedzi” i pozwolisz sobie zaszaleć, wygłupić się i pomylić, wtedy zadzieją się cUdA!!!! (krzyczę)
          
          Pe-Es
          Istnieją wyjątki: jak mi kto napisze, że dzieło jest o dupie Maryni, to mietłą zdzielę xD
          

Wattpadowscy twórcy mają pewne wspólne sobie cechy i jedną z nich jest od-czasu-do-czasowy zew, w którym usuwają wszystkie swe dzieła (lub przynajmniej ich część.
          
          I ja właśnie usunąłem wszystkek mych dzieł z poczucia potrzeby zaczęcia od nowa (ach, my ludzie, wielokrotnie w życiu od nowa zaczynamy; i dobrze), jak i z poczucia estetyki.
          
          Więc jak ktoś tu czytał me dzieła, to informuję, że już ich nie ma. Oczywiście musiałem się podzielić tą informacją rôwnież z drugiego powodu : bo gdybym się tym nie podzielił, świat przestałby istnieć rzecz jasna (w momencie gdy klikam „opublikuj”, meteoryt lecący na Ziemię majta ogonem i zawraca, przypomniawszy sobie, że ma jeszcze do kupienia ziemniaki na obiad)
          
          Zerv

Codziennie będę publikował jedno opowiadanie ze „Spacerów, co to zacerowały człowieka”, jako symbol tego, że warto codziennie zabrać Siebie na spacer. 
          
          Czerpcie, ile wlezie
          Blajt

Co było — nieważne. Co będzie — nieważne. Na chwilę wszystko odpływa; 
          liczą się tylko te kroki, które robisz teraz. 
          Zdajesz sobie sprawę z tego, że… gonisz. Gonisz nieustannie, od niepamiętnych czasów. Przypominasz Sobie, że… możesz zwolnić.
          I zwalniasz kroku. Zaczynasz dostrzegać: słońce kładące się na ścieżce, przyjemne szuranie twoich nóg, drzewa, śpiew ptaków, niebo. Na policzku czujesz wiatr. Czujesz. Znowu czujesz. Pozwalasz sobie czuć i być. I choć nieustannie idziesz przed siebie — odpoczywasz.
          
          Zapraszam Was, słodziaki, do mojego zbioru opowiadań pt. „Spacery, co to zacerowały człowieka”, który stworzyłem z intencją, by tchnął Was do refleksji nad swoim życiem i popchnął do podarowania Sobie Dobra. No i oczywiście — by zachęcił do pójścia na spacer ^_^
          

Dodaję właśnie tomik poezji pt. „kochamsię”. Będzie on o… (proszę o werble, tamburyny oraz marakasy) o kochaniu się. A pod tymi słowami kryje się istna mnogość.
          
          Kochanie siebie…
          
          To wybaczanie sobie wszystkich potknięć, — przyznanie się do błędów, powiedzenie: „tak, nawaliłem; zaszkodziłem sam sobie”, po czym odpuszczenie, przestanie się katować za to. Bo tylko wtedy można pójść dalej, zmieniać się, działać.
          
          To również docenianie siebie za to, co już się osiągnęło w ostatnich minutach, godzinach, dniach, tygodniach, latach… W całym życiu. Wdzięczność za te małe kroki, z których w następstwie powstają cudowne monumenty.
          
          Kochanie siebie to również bycie zawsze po swojej stronie, niezależnie od pogody, okoliczności, innych ludzi. ZAWSZE, a w szczególności wtedy, kiedy jest cholernie trudno, kiedy wszystko wydaje się walić po kolei i nie iść po naszej myśli. Zaprzestanie jakiegokolwiek obrażania siebie i umniejszania sobie („jaki to ja jestem głupi, brzydki, do niczego się nie nadaje” i inne takie pachruście) na rzecz wspierania siebie.
          
          To wiara w siebie nawet jeśli nikt inny nie wierzy w ciebie i powodzenie twoich przedsięwzięć.
          
          To niepoddawanie się już nigdy i nie rezygnowanie z siebie, nawet-i-szczególnie wtedy, gdy przychodzą chwilę zwątpienia, gdy boisz się, czy ci się powiedzie, gdy nie widzisz sensu swoich działań, gdy nie ma efektów, gdy jesteś zmęczony…
          
          To dawanie sobie wszystkiego, co najlepsze: zdrowia, ciszy, spokoju, odpoczynku, regeneracji, ale także wychodzenia do swoich strachów, przekraczania granic, wychodzenia ze strefy komfortu.
          
          To poznawanie siebie: tego co się lubi, co nas interesuje. Próbowanie nowych pasji i patrzenie z uważnością, czy to nam się podoba, czy nie. 
          
          To używanie energii do robienia rzeczy, które kochamy i które sprawiają, że kwitniemy.
          
          To działanie w kierunku spełniania naszych marzeń, nawet gdy się nie chce. Budowanie dyscypliny, konsekwencji, niezłomności.
          (c.d. w komentarzu)

Postanowiłem dziś zmienić pewną kwestię odnośnie tworzenia. Do tej pory nosiłem w sobie przekonanie, że jeśli coś publikuję, to musi być to skończone, na tip-top, a jeśli to książka, która ma mieć kontynuację, to najlepiej jak jeszcze skończę wszystkie inne części.
          Tym razem jednak dzielę się z wami Przygodą (tytuł może ulec zmianie), która to w pierwszej części tylko ukończona i którą chciałbym kiedyś kontynuować. 
          Zdecydowałem, że nie będę już dłużej czekać. Już dość. W najbliższym czasie możecie spodziewać się u mnie na profilu wypełznięcia kilku mniej-czy-bardziej skończonych rzeczy. W przyszłości bliższej bądź dalszej będę tę rzeczy kończył, niektóre zapewne też zmieniał odrobinę. Chcę żeby moje dzieła trafiły wreszcie do tych, do których mają trafić. I niechaj tak się stanie
          tymczasem życzę wszystkim Dobrej Nocy ☾⋆

Za chwilę oddam w wasze ręcę „Przygodę”. Jest to wiejska opowiastka pełna swojskiego humoru: prostego, bezpośredniego i zawsze szczerego. Kiedy zamyka się oczy, myśląc o wsi, widzi się polne krajobrazy, powłóczyste chmury ciągnące się po niebie, babcie-starowinki opatulone chustami, słyszy ćwierkające ptaki, czuje zapach kwiatów...
          Piszę to przy uchylonym oknie, o zachodzie słońca, które odchodzi spokojnie, łagodnym kolorem ostatni raz opatulając Świat. Na twarzy czuję kojący powiew chłodnego wiatru, a nieziemski (a przecież tak przyziemny) zapach skoszonej trawy wdziera mi się do nosa. 
          Widzę tę opowiastkę, jako wyborną do delektowania się przy ciepłej herbacie, w podobnej, jak ta, chwili, by się pośmiać, zatrzymać i poprzez przygodę bohaterów wrócić do Siebie na chwilę. A może nawet na zawsze?
          
          Korzystajcie Kochani, wszystkiego dobrego!

-`♡´-  Kocham się -`♡´-
                                   >ᴗ<

Hej, napisałem do Ciebie na IG, zerknij proszę :)