leyla'ya...
ee.. şey.. bir mektuba nasıl başlanır bilmiyorum. daha önce hiç mektup yazmadım. ilkokulda sadece, beşinci sınıftayken. o da "mahsus selâm eden ellerinizden öperim" diyerekten mektuplardı. hiç kimseye mektup da göndermedim. zarfa koyup üst kattaki teyzemlere götürürdüm. işte, ben de o pulsuz zarflara konmuş mektuplar gibiyim şimdi; nereye gideceğimi, ne yapacağımı bilmiyorum. ee.. neyse, dur, dur. başka şeylerden söz edecektim. he, gözlerinden meselâ. ee, sahi, ne renkti gözlerin? seni ilk gördüğümde, ya istemeye geldiğimizde hani (valla bizimkilerin zoruyla gelmiştim) ama işte orada seni görünce... böyle... tarif edilir gibi bir duygu değil bu. aslında ben sadece özür dilemek istemiştim. bunları seninle konuşmak da istedim, hep aklımdaydın ama işte... ellerin başkasındaydı. hem zaten gözlerine bakınca konuşamam ki ben. her şey için senden özür dilerim. ve seni çok seviyorum. ne de kolaymış bunları böyle söylemek. keşke gözlerine baktığımda da konuşabilseydim. keşke bilebilseydim, gözlerinin rengini...
