vazife

herkes gitse bile dünyamın sonuna kadar ben buradayım, buradasın. bilirsin ki herkes gitmeleriyle meşhurdur, bak işte yeniden baş başayız. ben yeniden yazıyorum; yorgunluklarımı yazıyorum, yarınsızlığı yazıyorum, kaybolan çılgın neşemizi, geç gelen farkındalığın acısını, pişmanlıklarımı yazıyorum; elimden başka da bir iş gelmez bunu en iyi sen biliyorsun. orada kimse olmasa bile, orada olmasan bile kelimelerimle sana el uzatıyorum ve biliyorum, bazen bir şeyleri mahvetmenin en kestirme yolu tüm gücünle o şeye sarılmaktır. 

𐚁

gece, şehrin üzerine ağır bir mürekkep gibi dökülürken sokaklar yavaş yavaş kendi sessizliğine çekiliyordu. ay, bulutların ardında yarım kalmış bir cümle gibi asılı duruyor; rüzgâr, kurumuş yaprakları kaldırıp bilinmeyen bir yere savuruyordu. kaldırım taşlarında biriken yağmur, gökyüzünün kırılmış aynası gibiydi. ben ise bütün bu sessizliğin ortasında, geçmişin paslı kapılarını aralayan bir hatıranın peşinden yürüyordum. bazı anılar vardır; insan onları unutmaz, yalnızca kalbinin en karanlık odasına bırakır. sonra bir gece, hiç beklemediği bir anda, tek bir koku, uzaklardan gelen bir ses ya da titreyen bir ışık o kapıyı yeniden açar. işte o zaman anlarsın: zaman, bazı şeyleri iyileştirmez; yalnızca acının üzerini ince bir toz tabakasıyla örter.

içimde, adını koyamadığım ağır bir sessizlik büyüyor; ne tam anlamıyla acı diyebiliyorum buna ne de huzur. günler birbirinin içine karışırken zaman ilerliyor, fakat ben sanki aynı yerde, kendi içimin karanlığında bekliyorum. eskiden anlam taşıyan şeyler şimdi uzaktan görünen, dokunamadığım anılar gibi geliyor. konuşmak yoruyor, susmak ise daha da derin bir boşluğa çekiyor beni. geceleri düşüncelerim çoğalıyor, sabahları ise hiçbirinin cevabı olmadan uyanıyorum. yine de hayat dışarıda kendi düzeniyle akmaya devam ediyor; insanlar gülüyor, sokaklar kalabalıklaşıyor, gökyüzü kararıyor. ben ise bütün bu hareketin içinde, kendime bile ulaşamadan sessizce eksiliyorum.

gözler sustu, 

bazı insanlar hayatına sessizce girer, ama gittiklerinde geride kocaman bir sessizlik bırakır. ne olduğunu anlatamazsın, sadece bir çift lafın bile gününü nasıl değiştirdiğini bilirsin.

zaman, kimsenin durduramadığı sessiz bir hırsızdır. fark ettirmeden çocukluğumuzu, eski dostluklarımızı ve bir zamanlar çok önemli sandığımız şeyleri alıp götürür. ama geriye tuhaf bir şey bırakır: hatıralar. belki de hayatın en büyük sırrı budur; zaman her şeyi değiştirse de bazı anlar insanın içinde sonsuza kadar yaşamaya devam eder. bu yüzden bazen saatin tik taklarını değil, yaşadığımız anın kalp atışlarını dinlemek gerekir.

gelecekten beklediği nelerse onları kafada keyfince şekillendirip sonra onlara uymayan durumlarla karşılaşınca hayalleri yıkılan kimselerden değilim. güvendiğim dağlara kar yağmış falan da değil. derinden bir düş kırıklığı benimkisi. geçen her gecenin leyletü’l-kadr, karşılaştığım her kişinin hızır olmadığını anladığım zaman kırılıyorum. böylece kırılan bir düş haline dönüştüğümü görüyorum. evet, bizzat kendim bir düş kırıklığıyım, kırık bir rüyayım ben. ve hepimiz öyleyiz.

00'00

∞.