teba-uz

çok yakışıklı bi cocuk beni yiyo ama soyle bi gercek var etkileniyo sayılmam…

emir taha ilk kez

ankara gerçek ankara gibi hissettirmeye başladı. kahve ve sigarada yanında fakir zevkim işte... her neyse arkadaşlıklarımı düşünüyordum birkaç gündür ve benim hatalarımda vardır elbette ama keşke zamanında sevdiğim arkadaşlarım kendilerine karşı içimdeki o pis hissi uyandırmasaydı çünkü bir daha asla eskisi gibi olamayacağız ve bunu tek benim biliyor olmam omuzlarımda yükten başka bir şey değil. beni dışarıdan görenler bu kadar düşünen, yazan, karalayan bir insan olduğumu hiç tahmin etmez biliyor musunuz ve hatta beni az çok bilenler de bunların benim yazılarım olduğuna inanmaz gibime geliyor. o kadar alakasızım ki... bulamıyorum. içimdeki ses bazen tamamen kayboluyor ve bazen hiç susmuyor. hayatımda eskiden rutin olan her şeye şimdi koşuşturamıyorum bile. çok yorgunum. ruhen bitik bir haldeyim. allahtan kendimle ilgilendiğimde biraz iyi hissediyorum. saçlarımı yapıp, makyajımı yapıp kahve sigara ya da bira sigara tek aktivitem. haftada tek izin günüm var ve offf. aslında bi iç döküş olacaktı bu post ama sadece aklımdan geçeni yazıyorum. geçen arkadaşımla konuşuyoruz, çalışırken, şey diyorum "siz hani barın içinde sustuğunuzda içinizden ha bire konuşuyorsunuz ya benim içim çok sessiz" kız sustu kaldı. bakmayın çok neşeliyimdir samimi olunca, fotoğraflarım suratsız falan ya da insanlara çok suratsızım ama yüzyüzeyken de samimi olunca çok güleç bir insanım ki özellikle çalışırken arkadaşlarımla çok gülerim, genelde yani bazen... ama bi çalışma arkadaşımla konuşurken o kadar derinlere iniyoruz ki benim unuttuğum ya da farkında olmadığım şeyler ona anlatırken farkına vardığım şeyler oluyor. arkadaşlarımın yaptıklarının benim için eksik ya da benim için yani benim dahil edilmediğim... nasıl anlatılır ki bilmiyorum sadece arkadaşlıklar size hislerinizi öğretiyor ve sizi büyütüyor. ilişki de sadece kalbiniz acıyor ya da birkaç duygunuz aktif diyeyim ama arkadaşlıkta o kadar çok duygu oluşuyor ki içinizde sizden sakınıldığını anladığınız an susuyor ve devam etmeye-

zorlanıyorum. iyileşemiyorum. yırtıldığım yerlere zımba basıyorum ve biri o boşluğumu görüp hiç düşünmeden anlık hevesiyle hiç acımadan yırtıp giriyor. fark ediyorum ki insanlara ayak uydurma yaşımı da geçmişim. eskiden girdiğim her ortamın kafa yapısına ayak uydururdum lakin şimdilerde bulunduğum hiçbir ortama ayak uyduramıyorum. insan fark etmeksizin, ortam fark etmeksizin aynı durumdan muzdaribim. gülmek istemediğim zaman gülmüyorum. konuşmak istemiyor muyum, konuşmuyorum. samimi bulmuyorsam mimiklerime yansıyor. o an birini kullanmak mı istiyorum, zevkle kullanıyorum. empati yapmak istiyorsam yapıyorum yapmak istemiyorsam en iti ve en vicdansızı ben oluyorum. kişilik değişimime yetişemiyorum. büyüyorum  evet ama büyüdükçe de aslında hiç ilerleyemiyorum. bulunduğum hiçbir ortama ait hissetmiyorum. birine ait hissetmeyi zaten unuttum. yalnız kalmayı tercih ediyorum ama bir o kadar da nefret ediyorum. insanlara içimi açmaya çalışıyorum ama anlatmamam ya da söylememem gereken şeyleri söyleyip rahatsız hissediyorum. tüm gün neden anlattığımı düşünüp sinirleniyorum. boş sohbetlerden nefret ediyorum ama boş sohbetin ta kendisi gibi hissediyorum... eve dönmek istiyorum ama ev zulüm gibi. kimseye gerçekten tahammül edemiyorum. ne insanlar beni gerçek anlamda seviyor ne de ben insanları gerçek anlamda kabullenebiliyorum.

annem ve heves kırıklıkları

o ben olurum

poecra’ni eskiden yazdıklarını okduğum biriydi. kütüphanemde görüp yeniden girmiştim hesabına belki bir sene önce. senin panosunda yazdıklarını okumuştum. yine aynı tesadüfle girdim ve yine yazdıklarını gördüm. o kadar garip hissettim ki. bilmiyorum belki buraya yazmam da saçma ama içimden geldi. senin gibi sevdiklerine değer veren ve asla unutmayan biriyimdir belki ondandır. umarım bir gün bulursun, denk getirir hayat seni onunla.

yanlış tercihlerimin fazla olduğu geçmişimden kurtulamam tabii. farkındayım. şimdi geriye dönüp bir şeyleri düzeltebilsem ya da değişebilsem bazı eylemlerimi ve tercihlerimi hiç düşünmeden o güzel anıları dahi önemsemeden değişirdim. çünkü şimdi baktığımda anılarım güzel ama ben yalnızmışım. yalnızlık yanımda en yakınlarımın olduğunu düşündüğümde bile benim gölgemmiş. ben hala üzülebiliyorum ama her neyse yargılamak istemem onu da anlayabiliyorum. empatiden yoksun olmak istediğim zamanlardayım işte.

24 oluyorum :,(

hiçbir şey yazmak istemiyorum değil yazamıyorum