ᯓ

gecmis bazen arkamizda kalan bir zaman degil, icimizde yurumeye devam eden bir izdir.
          ve insan en cok dokunamadigi ihtimallerin sessizliginde bogulur.

askim

ben uzaktan sevdim onu, dokunamadim soyleyemedim icimde buyuttum sadece. o belki hic fark etmedi bile, birinin adini her gece icinden sessizce tekrar ettigini. simdi geriye bakinca anliyorum, uzaktan sevmek en cok insanin icini yoruyormus. cunku kalbin var ama ulasamiyorsun, seviyorsun ama varligin hicbir yere degmiyor. ve en sonunda kalan sey, gec kalmis bir pismanlik. “keske” demeye bile gucu olmayan sessiz bir ic sızı gibi.

ellerin elime değdiği o günden beri.

Mutsuz, yıkık dökük ve yalan dolu bir aile tablosu.