sinlevia

Daha on yedi, on yedi, on yedi...
          	On yedi'ymiş.
          	

violaquun

ay ışığının sabaha kadar eksilmediği trenin camlarından, saatlerce bozkırın yalnızlığı akmıştı. herkesin şarkısını göğsüne düşürdüğü gecenin geç vaktinde, baktığı camlar buğulanan iki iç çekiş olarak kalmıştık. "gücenik güceniği saçının telinden tanır" demiştim, gözlerimi usulca indirerek suskunluğuna.

violaquun

"sözcükler çok cılız bir terazidir yüreğin yükünü tartmada" demiştin; "gücenik elbette tanır güceniği, canına yapışmış durgunluktan”
• Reply