ۖ

Delik cebimde ise çocukluğumdan kalan bozuk hayaller... 

Bedenim yetmiyor artık bu ruha, taşıyor.

İnsan, kendine bile yük olmaya başladığı yerde anlıyor bunu.

Sızıp kalıyorum bir kaldırım kenarında. 

Ne kadar sustursam da içimde seninle konuşan bir ses var ve o ses her defasında biraz daha sarhoş ediyor beni.

Suskunluğumla beslenen bu tuhaf bağımlılık dudaklarımı kapatıyor ama gözlerim hâlâ seni arıyor. 

Meğer en çok yokluğun değil; varlığımı hiç fark etmeyişin üşütmüş bu evi.

Artık yabancı gelmiyor sensizlik bana. Kaç kere satırlarda yâd ettim seni, belki özlerdin beni.

Bana yabancı olduğun gibi seni sana anlatan satırlara da mı yabancısın?

Sonrası, hatırlamaya cesaret edemediğimiz bir sessizlik.

Adını koyamadığımız bir vedaydı bu. Aynı anda hem “Keşke” hem “Elveda” demeyi öğrendik.

Ruhum sensizken kaybetti kimliğini. 

Varlığın yakıyor, yokluğun küle çeviriyor benliğimi. 

Günahlarımın suret bulmuş hâli misin? Yoksa sabrımın sınandığı son imtihan mı? 

Dîle min brindare.