Cho.

"Zaaflarına bir gece
          Hatalarına bir nilüfer
          Sevgisizliğine bir kalp verdim"

Bu sondu. Her ne kadar öyle değilmiş gibi davransam da. Bu harikulâde bir sondu ve perdeleri çeken insanlar çok netti. Bize de ayağa kalkıp gitmek düştü. Payıma bir gece ağlamak düştü. Şeytan tüyü tam kapıma düştü. Seninle sondan sonra yaşanabilecek her şey düş'tü. Ellerim yapış yapış,dudaklarım hiç sevmediğim çöller gibi,aşkım yenmemiş de çürümüş kiraz gibi. Ben senin her şeyine kurbanlar ettim. Gözlerine bakınca kalbimi tanrıya verdim. Her önünde diz çöktüğümde,ilahiyyetden uzaklaşmayı seçtim. Ayak bastığın toprakların kutsadığını ve beni dokundukça var ediyorsun farz ettim. Seni yazdıkça çoğaltmak yerine,en iyi bildiğim şeyi yapmak yerine doğurmayı tercih ettim. Beni lohusayken terk ettin. Acımasız bir varlık gibi tasvir ediyorum seni,farkındayım ve bundan hiç pişman değilim. Sonumuz senin kaleminin ürünüyken anlayışlı olması gereken de sensin. Hıçkıra hıçkıra,paramparça duygularımla,yüzünü avuçlarımla sardığımda ve seni öpmeye yeltendiğim de bunun yanlış olduğunu söyleyemezsiniz. Böyle giderse ben de seni ölümsüzleştirmek yerine dikerim. Bu şeylerden öteye gidemeyiz. Çölde bayırda koşamayız özgürce. Yakalayıp satır kıyması yaparlar. Ben alışığım da sen kabullenir misin bilmem. Yine de,tadı damakta kalan yarım yamalak bir sondu. Akşam akşam arabaya atlayıp kilometreler kat ettirecek bir sondu. Benim felaketimin ve şu an olduğum aptal kişiliğin temellerini atan bir sondu.

"Gitmek mi? Gitmek ne demek? Kaçacağım."

Bunların hepsini sen gittikten sonra yazmak acı. Varlığının yaşattığı hoş hisleri kelimelere dökememek acı. Kanım kaynıyor,sana taraf koşmak istiyor bir tarafım. Beni de al demek istiyorum. Elinden tutup saklandığın mekana gelmek istiyorum. Sana olan sevgimi dile getirememek,konuşmamak,dokunamamak perişan ediyor beni. Beni tüm şeylerden öteye götür,ölümden,sevgisizlikten,her şeyden. Birlikte yaşlanalım,birlikte hiç edelim bu dünyayı. Kalk ve tekrar benimle gel.

Bu gece bir adım ileriye gidemeyeceğiz. Ben hep sana takılı kalacağım ve sen beni es geçip başka kollara atlayacaksın. Tarih tekerrür edecek,aynı şeyleri yaşayacağız. Diğer alemden haber getiriyorlar bana. Rüyalarıma giriyorlar,gözlerimi açınca dahi bu karanlık yüzlerden kurtulamıyorum. Baş ucumda duruyorlar. Orada yerler dolmuş. Sen ve sevgilin çoktan gitmişsin. Beni neden öldürmedin sevgilim? Suçum neydi de,buraya mahkum edildim. Senin kokunu taşıyan şeyleri aramayı görev edindim. Neydi bu varlıksız ruhun günahı da,senin gibi biriyle temas etmek ateşine atıldı?

Seni sevip sevmediğimi bilmiyorum, durum değişti ağlıyorum şimdi
          Kendi kaderimle oyun oynuyorum, edeple aşk olmaz bunu görüyorum
          Artık borçlarımı geri ödüyorum, biraz param var bu aralar
          Bazı zaman kendimi pek sevmiyorum, bu nasıl iş, ne eksik bilmiyorum

Ben O'yum. Beni bir öpücükler ele verdiler,insanlığı mahv ettiler. Hamlar daha,ilahiyyetden uzak. Fakat bir gün ellerinde on altın para,pazarda kendinize bir köle dâhi alamayacaksınız. Fiyatlar fahiş gelecek ve fahişeler artacak. Erkekler erkekliğin oğullarına emanet edecek,kadınlar da kızlarını diri diri çıkaracak. Adem ve Havva tekrar anamız babamız olmayı kâbul edecek. Beni öldürenler bir avuç haçlı olacak. Mısıra götüreceğim. Kimse bizi doğurmayacak. Gece gelecek ve sen en az benim kaderim kadar korkunç bir yaratığa evrilecek,sonunda hepsi tamam olunca da bitcek. Ikimizde kutsanmış köpekler olacağız. Cennetden uzak ve cehennemden ağlak.
          

Deliline divaneyim bu akşam.
          Teninden içtiğim şaraba hasta.
          Bir yudum aldığım meşrubata bağlandım,
          Esir olayım diye ela gözlerinin.
          Aç kapını, yârın olayım,
          En sevdiğin narın olayım.
          Bir gece sabaha kadar kal da,
          Hesaba kadar kulun olayım.
          Bir gün okursun hayalini çöpe atayım,
          Zaten oku diye divan şairi olayım.
          Kafama bir fes takıp,
          Tekrar fethedeyim Bursa'yı, İstanbul'u.
          Öyle küskün bakma işte,
          Kalbimi, vicdanıma karşı ayaklandırma.
          Suladıkca bin renge bürünen aşkımızın ilk tohumu ben olayım, bırak.
          Kimliğini, şu babanın evladı olduğunu unutayım.
          Gel, yapma böyle,
          İki kelam edeyim, bağışla âvâre gönlümü.
          Sabahı erkenden geceye boyasam,
          Kızgın bakar, kaburganı derimi deşsin diye yollar mısın?
          Kıyar mısın êşkin ilk tohumuna?
          Vallahi parmağına batan benim gülümün dikeni olsa, Yakarım.
          Seni öldüren bensem eğer,
          İznim var, öl bir kere,
          Ama bırak peşinden bin kere de öleyim ben.

Ne demiştim? Milletimi,millet olmayan hayvan sürüsüne kurban ettiler. Tam olarak bugündü. Daha doğrusu,soğuk ocak ayının 19. gecesini 20. sabaha bağlayan saatlardi. Alnımda kara leke,gurur ve kim olduğumu belli eden bir işaret bu. Hafızamda güçlü yer edinmiş,bu derece önemli bi' olayı asla çıkarmam yadımdan.

Her kafamın içindeki kurtlar açlıktan duvarları kemirmeye başlayınca ve bende acıya dayanamayacak hale geldiğimde,onları beslemek için düşüncelerimi harcıyorum. Yazıya dökemeyecek kadar müstehcen ve gereksiz olanlari veriyorum,dahasını bekliyorlar. Verebileceğim bir şey kalmayınca,kafatasımı parçalayıp kalıklarımı dünyanın dört bir tarafına yayıyor ve beni Havva'dan sonraki kadın yapıyorlar. Arkamdan geliyorlar,sürünüyor insanoğlu. Ahlak kavramından bir tek şey kalmamış. Ve ben bunu tekrar yaratmayacağım.