Severken mahçup olur mu insan?
Değerini karşılayamağım için mi bu kadar basit kaldım yanında?
Bir kömür elmasa denk olur mu hiç...
Öyle parladın ki bana,kirimden arındım sandım.
Ben kendimi sana yakıştırdım,ben ya ben...
Işığın üstüme vurdu,ben yine aldım yine aldım.
Arınan benim kirim, pasım değildi,simsiyah kömürdüm hâlâ,sadece kör olmuştum ışığında.
Öyle bir körlük ki...
Seni benim yanıma koydu.
Yanıldım.
Yandım.
Kül oldum.
Senin gibi parladığım tek zaman,acılar içinde yandığım zaman oldu.
Mahcubum sana, o da külümün kokusu üstüne sindi diye.