Leyl-_

Yarım kalmış bir tablonun en karanlık köşesinde saklıyorum kendimi.
          Renkler soluyor, fırça izleri siliniyor ama o tuvalin ortasındaki imza, ait olmadığı bir zamana aitmiş gibi sessizce parlamaya devam ediyor.

Yoruluyor insan; kırılan yerlerini kendi eliyle sarmaya çalışmaktan, her sabah hiçbir şey olmamış gibi uyanmaktan ve en çok da her köşesi duvar kesilmiş bir çaresizliğin ortasında nefes almaya uğraşmaktan.

Gittiğin yerde mutlu ol diyorlar.
          Sanki ben buradaki mutsuzluğu kendi ellerimle seçmişim gibi. 
          Neyse, rüyanızda bile göremeyeceğiniz insanları özleyerek uyanın bakalım.

Görüyorum ki kelimelerin miktarında hiçbir tasarrufa gitmiyorsun, lakin manasında derin bir kıtlık var.

İçimde kimsenin uğramadığı eski bir kütüphane var artık
          Bütün sayfaları sararmış, tozlu ve sessiz
          Sanki bir yazar beni tam ortasından yırtıp atmış gibi bu hayatın
          Uzaklardan bakıyorum kendime, bir yabancının trajedisini izler gibi...

ZERENİİM

İnsan önce kendini inandırır, sonra başkasını kandırır.
          
          Hem cennet hem cehennemi kendi içinde barındırır.
          
          Güzeldi, lanetine göz yumacak kadar... Bir tablo gibi bütün aynalar.
          
          Besleyip büyüttü bir canavar, ruhuna takılı prangalar.

Son zamanlarda kafam çok dağınık
          İstiyorum savaşı ama yenildim artık
          Acıya bağımlıyım, kurtulmak imkansız
          Tanısaydın beni biraz, belki de şaşırırdın...

Dosyamı kapattılar, odanın ışığını söndürüp gittiler. Ben hâlâ takvimde hiç var olmamış o yirmi dokuzuncu günün gecesinde, duvarın sesini dinliyorum.

Bırak beni gözlerden uzak bir yere ve benden kaç... Huzur var yeraltında. Ölüm değil beni korkutan, yaşamak farksız bir savaştan.