Piszę, bo nie potrafię inaczej.
Bo czasem cisza boli bardziej niż krzyk.
Bo kiedy emocje nie znajdują ujścia - zaczynają kruszyć człowieka od środka.

Zacząłem żyć naprawdę, gdy spotkałem ją.
To dzięki niej wróciłem do pianina, które sprzedałem dawno temu - kiedyś grałem bez umiaru, ale potem zamilkło.
Grałem dla niej, dla tej chwili, dla tego światła, które pojawiło się w moim życiu.
Ale gra cichła...
Domyślcie się, dlaczego.
Bo czasem nawet muzyka nie potrafi przebić milczenia, które się wypełnia między nami.

I wtedy zacząłem pisać.
Bo słowa choćby ciche, potrafią rozbić mury, które zbyt długo trzymałem wokół serca.
Pisanie stało się moją ucieczką i moją przystanią.

Wiem, że każdy etap kiedyś się skończy.
A kiedy przestanę pisać - sięgnę po ołówek.
Narysuję ją - kawałek po kawałku.To będzie moja cicha spowiedź duszy, moje rozliczenie z tym, co było i co nie mogło trwać.

Piszę, żeby nie zamilknąć.
By choć w słowach - tam, gdzie nikt nie może odebrać - zostać prawdziwym.