Böyle içimde anlatamadığım bir şeyler var.
Kalbim sanki usul usul ağrıyor.
Gidiyorum…
Ama seni göremeden geçen her gün,
beni biraz daha öldürüyor.
Seni öyle özledim ki,
bunu hiçbir kelime anlatamaz.
Keşkelerle yaşamaktan kurtulamıyorum.
Keşke hiç doğmasaydım…
Keşke hiçbir şey yaşanmasaydı…
Keşke bütün bunlar yalnızca bir rüya olsaydı.
Bir sabah uyansaydım…
Babam başucumda oturuyor olsaydı.
Saçımı sessizce okşasaydı.
Karanlıktan korktuğumu bilip
ışığı yakıp, “Korkma, ben buradayım.” deseydi.
Ve ben,
bir kez daha çocuk olsaydım…
Babamın sesinde kaybolsaydım.
Belki o zaman,
içimdeki bu koca boşluk da susardı.