1anemoia

Elbet beklerim seni, hep beklemedim mi sanki? Bekliyorum. Kimsin bilemiyorum, neredesin bilemiyorum ama umut ediyorum. Kadere de inanıyorum elbet. Yoruldum çok, sen ne haldesin bilmiyorum. İnan kimse bilmese de ağlıyorum geçer diye, konuşuyorum saatlerce belki duyarsın diye. Duy beni sevgili, hisset hiç değilse. Çık gel bul beni artık, bak buradayım, bekliyorum seni. Şimdi bak gökyüzüne anlamasan da kim bu bilinmez. Sevgili, kulak ver akşamları okuduğum dizelere. Ve bil ki bu bir davettir; geçireceğimize inandığım günlere, konuşacağımız geleceğe, beraber okuyacağımız satırlara ve daha nicesine. " Bekliyorum; öyle bir havada gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın."  Ama gel artık sevgili, yeter ki gel sevgili..

1anemoia

Elbet beklerim seni, hep beklemedim mi sanki? Bekliyorum. Kimsin bilemiyorum, neredesin bilemiyorum ama umut ediyorum. Kadere de inanıyorum elbet. Yoruldum çok, sen ne haldesin bilmiyorum. İnan kimse bilmese de ağlıyorum geçer diye, konuşuyorum saatlerce belki duyarsın diye. Duy beni sevgili, hisset hiç değilse. Çık gel bul beni artık, bak buradayım, bekliyorum seni. Şimdi bak gökyüzüne anlamasan da kim bu bilinmez. Sevgili, kulak ver akşamları okuduğum dizelere. Ve bil ki bu bir davettir; geçireceğimize inandığım günlere, konuşacağımız geleceğe, beraber okuyacağımız satırlara ve daha nicesine. " Bekliyorum; öyle bir havada gel ki, vazgeçmek mümkün olmasın."  Ama gel artık sevgili, yeter ki gel sevgili..

1anemoia

Düşleyip okşayan gökyüzünü
          Karanlıkta yaşayan birkaç kişiydi onlar
          Birkaç kişiydi onlar ormanı seven
          Odun ateşine inanan
          Çiçeklerin uzak kokusuyla esriktiler
          Çıplak arzular yorgan gibi örterdi onları
          Ölçülü bir soluk
          Ve
          Yaz içinde daha güçlü bir yaz gibi büyüyen
          Doğal yaşamın o hiçlik tutkusu vardı
          Yüreklerinde
          
          Bir başka zamanı
          Uzaktan selâmlayarak gelen zamanın umudu
          Ve
          Çölden daha dirençli sevdalar vardı
          Yüreklerinde
          
          Azıcık azıcık bir uyku
          Gelecek güneşlere taşıyordu onları
          Yaşamak var olmaktır bunu biliyorlardı
          Karanlık gereksinimlerinden doğuyordu aydınlık
          
          Birkaç kişiydi onlar
          Birden çoğaldılar
          Bütün zamanlarda böyledir bu

1anemoia

Beni güzel hatırla!
          bunlar son satırlar...
          farzet ki, bir rüzgârdım, esip geçtim hayatından
          ya da bir yağmur sel oldum sokağında
          sonra toprak çekti suyu...
          kaybolup gittim, belki de bir rüya idim senin için.
          uyandın ve ben bittim.
          

1anemoia

Beni güzel hatırla!
            sayfalarca mektup bıraktım sana.
            şiirler yazdım her gece, çoğunu okutmadım.
            sakladım günahını, sevabını içimde
            sessizce gittim...
            senden öncekiler gibi sen de anlamadın
Reply