Eğlence Stories

**Aile Kurgusu** 'En derin yaralar, kimsenin görmedikleridir. En ağır yük, anlatılmayan hatıralardır. En derin izler ise tene değil, ruha işlenir.' ! İlk bölümlerde yazım yanlışları vardır, sonraki bölümlerde düzeltilmiştir. ! *** Lalin Yade Kıraç, 17 yaşında, öz sandığı abisiyle beraber yaşayan ve POTS sendromuna sahip genç bir kızdır. Çok normal olan hayatını sürdürmeye çalışırken geçmişten gelen yaraları gün yüzüne çıkmaya başlamıştı. Hem geçmişiyle yaşamaya hem de hastalığıyla mücadele etmeye çalışırken, 17 sene önce karıştırıldığını öğrenmesiyle derin bir şaşkınlık yaşar. Trabzon'da yaşayan, oldukça zengin ve tanınmış bir aile olan Kıraç ailesi, geçmişte yaşadığı güven sorunlarına rağmen ailedeki tek kız çocuğunu almak için İstanbul'a gelmişlerdi. Yedi çocuğuna mükemmel bir baba olan Cihangir Kıraç, 17 yıldır daha kokusunu bile alamadığı, ilk adımlarına bile şahit olamadığı kızına mükemmel bir baba olamamıştı. Cihangir Kıraç, 17 yılın ardından güzel bir baba olabilir miydi? Yoksa sadece bir hayal kırıklığı olarak mı kalırdı? ***

Tahir Hoca ikimize bakarak konuştu. "Birbirinize olan o gıcıklığınız, gösterinin ihtiyacı olan o yüksek tansiyonu veriyor. Birbirinizi itiyorsunuz ve bu sahnede muazzam duruyor." Demir kulağıma doğru fısıldadı. "Bırak kendini. Seni ben tutuyorum, unutma." "Sorun da bu ya zaten," dedim kısık sesle. "Sana güvenmek zorunda olmam."

Gerçekten de kibritsin. Beni tek bir kelimenle yakabiliyorsun.

​"İnsan en çok nereye aittir? Doğduğu toprağa mı, büyüdüğü kucaklara mı, yoksa tek başına ayakta durmayı öğrendiği o soğuk yalnızlığına mı? ​Ben Neva. Yıllarca boynuma taktığım madalyalarla, aldığım alkışlarla bir hayat inşa ettiğimi sandım. Bir günde, tek bir kağıt parçasıyla 21 yıllık yuvamdan koparılana kadar... Bir tarafta beni gözünden sakınan ama gözlerinde o yabancı kızın gölgesini taşıyan ailem; diğer tarafta kanımı taşıyan ama bana bir düşman gibi bakan taş duvarlı bir konak. ​Bu hikaye; iki ayrı dünyanın ortasında kimsesiz kalan, ama kendi tahtını sadece kendi ayakları üzerinde durarak kuran bir kızın hikayesidir."

Bir az mistiklik bir az arkadaşllk bir az stagram

0543***: Sessizliğin tam ortasında bir ışık yanar. Kelimeler camdan süzülür geceyse sarar. Bir mesafe var aramızda, bilmediğim bir şehir gibi. Adını yazsam sayfaya, dökülür bir şiir gibi. 0557***: Bu neydi şimdi? 0543***: Kızım at dedin attım ya? Neyini beğenmedin? 0557***: Ben kız değilim ve senden bir şey istemedim. 0543***: Nasıl değilsin? Neyse boşver yakışıklıysan insta versene. 0557***: Engelle beni.

0541****: Sana hiç yeşil uzaylıya benzediğini söyleyen oldu mu? 0541****: Arkadan.

Akça adlı müstakil bir ev nelere şahit oldu? Nasıl aşklarla karşılaştı, nasıl acılara şahit oldu... Yıkılmasından bir kaç dakika önce bütün bu yaşadıklarını düşünüyor, zaman tekrar ediyor ,sen bu yolculukta Akça'nın yol arkadaşı olmak ister misin?

Herkes hata yapar... Ama bazı hataların bedeli ağır olur. Okulun en sorunlu 7 öğrencisi, aldıkları cezayla kendilerini hiç beklemedikleri bir sınıfta bulur: Ceza Sınıfı. Birbirlerinden tamamen farklı bu öğrencilerin her birinin sakladığı bir geçmiş, anlatamadığı bir sır ve yüzleşmek zorunda olduğu gerçekler vardır. Başta sadece bir ceza gibi görünen bu sınıf, zamanla onların hayatlarını değiştirecek bir yere dönüşür. Çünkü bazı insanlar aynı sınıfa tesadüfen değil, birbirlerini değiştirmek için girer.

Sıkılıyorsan oku

Komik ve Fantastik eğlenceye sende katıl. Garip maceralar, Hüzünsüz gözyaşları. Böğürtlenin Başına Gelmeyen Kalmıyor!

siz hiç doğruluk mu cesaretlikmi oyunu nu oynarken görev icabı depoya gittikten sonra şahit olmamanız gereken bişeye tanık oldunuz mu? peki ya ortak? eğer bana sorulsaydı buna cevabım kesinlikle evetti.