Dram Stories

❝Eskilerin rivayeti odur ki; şafakta başlayan aşklar, ancak kanlı ayda son bulurlar.❞ . . . 🌘

Üvey kardeşi ona okulda zorbalık yapar ve geldiği yere İzmir'e döndürmeye çalışır. Üvey kardeşinin sevdiği çocuk onu kurtarır ve dönmemesi için ikna eder. kız bu durumu kıskanır ve onu gittikleri partide iter, ve beyin hasarı geçiren kızı 19 gün boyunca mahzen gibi karanlık bir yerde saklı kalır. Kızı bulurlar ama kız konuşma yetisini kaybetmiştir, konuşamıyordur. Kızın bilmediği şey, onun ölüme terk edenin kızın onun üvey değil öz kardeşi olduğudur.

Bazı anlar rüya değildir. Bazı korkular da uyanınca geçmez. Geçmiş, insanın peşini bırakmadığında; gerçek ile hayal arasındaki çizgi silinir. Kendi benliğinde kaybolur insan. Bu bir hatırlanma hikâyesi değil. Bu, unutulmanın bedeli.

Geçmişimle aramda garip bir boşluk var. Ne tam bir sessizlik ne de net bir hatıra. Sanki bir şey olmuş ama bana anlatılmamış. İçimde sürekli taşınan bir suç var; neye ait olduğunu bilmediğim, ama bana yakıştığını hissettiğim bir suç. Geceleri uyandıran korkunun adı yok, gündüzleri içime çöken ağırlığın sebebi yok. Yine de hepsi bana ait gibi duruyor. Aynaya baktığımda tanıdık bir yüz görüyorum ama tanıdık olan ben değilim. Birinin beni benden önce tanıdığı hissi var içimde. Sesini hatırlıyorum. Tonunu, duraksamasını, adımı söylerken yaptığı o küçük hatayı. Belki de bu yüzden hiçbir şeyden emin olamıyorum. Çünkü adımı yanlış söyledi. Hatırladığım her şey onun sesiydi.

Güçlü kadın mafyamı? Evet buyrun doğru yerdesiniz efenim ;)

Ailem dediği insanları mecbur kaldığı için terk eden Alin Ahu Karan, yıllar sonra karşılarına bir asker olarak çıkar. Artık güçlü, kararlı ve her adımı hesaplıdır. Ancak geçmişin acıları ve terk edilmişliğin gölgesi hâlâ peşindedir. Ailesiyle yüzleşmek zorunda kaldığında, eski yaralar yeniden kanamaya başlar. Güç, intikam ve hayatta kalma mücadelesi... Alin'in hikayesi, korkularla ve tutkularla dolu bir yolculukta başlar.

"Pars, ne olacak şimdi?" diye sormuştum. Başını öne eğdi önce. Sonra yüzünü bana çevirdi, gözlerime baktı ve o meşhur cümlesini söyledi: "Halledeceğim." Ama bazı şeyler... Halledilmez. Küçüklükten başlayan bir aşk, yıllar boyunca saklanan sırlar ve herkesin birbirinden bir şeyler gizlediği bir hayat. Söylenmeyen cümleler, yarım kalan gerçekler ve sustukça büyüyen karanlıklar... Ecrin, hiçbir şey sormamayı öğrenmişti. Pars, her şeyi kontrol altında tuttuğunu sanıyordu. Ece, sustuklarının altında eziliyordu. Yiğit, bildiği gerçeklerle yaşamayı seçmişti. Ve herkes... Bir gün ortaya çıkacak şeylerden korkuyordu. Çünkü bazı gerçekler söylenirse, aynalar kırılır, kan iz bırakır ve kelebekler bile kaçacak yer bulamaz. Söylenmeyen, iki kitaplık bir serinin ilk kitabı. Ve bu hikâyede asıl mesele, ne yaşandığı değil... Nelerin hiç söylenmediği.

This Land Is Our Land: is a powerful political and moral, true drama that explores what happens when truth becomes a casualty in the battle for power. Once a proud and principled land, America has lost its way, blinded by lies, divided by fear, and manipulated by those who profit from chaos. The story examines the slow decay of a nation that traded its values for comfort, silence, and greed. Through different voices the deceived, the defiant, and we witness a society struggling to separate fact from fiction.

"Bu dünyada aşk bir lüks değil, bir hatadır. Ama bazı hatalar, insanın kaderidir."

Velka: Sönmeyen Kızıl Kor ⚠️ Bu kurgunun tüm hakları saklıdır. İzin alınmadan kısmen ya da tamamen çoğaltılamaz, dağıtılamaz, alıntılanamaz.

Esin, annesinin ölümünden kalan derin boşlukla; Umut, kaybettiği hayatın sessizliğiyle baş etmeye çalışırken yolları kesişir. Zor zamanlarda kurulan bağlar, en derin yaraları gerçekten iyileştirebilir mi? Bu, kayıpların gölgesinde ilerleyen; kırılganlıkla cesaretin iç içe geçtiği bir yolculuğun hikâyesi. Her adımda geçmişin izleriyle yüzleşen iki yalnız ruh, geleceğe dair yeni anlamlar arar. Ve bu yol, nerede biteceği bilinmeyen, yaşanacaklarla şekillenen bir serüvendir. Yıkılmış hayatların içinde hâlâ ışık arayanlar için... Bu hikâye, senin hikâyen olabilir.

Neva, Türkiye'nin önde gelen iş adamlarından Korhan Altınsoy'un kızıdır. Görünüşte zengin ve güçlü bir ailede büyümüş olsa da, babası için sadece bir isimden ibarettir ve Korhan, kızına sevgi göstermemiş, hayatına sürekli müdahale etmiştir. Neva'nın annesi Belgin, Korhan'dan Neva küçükken ayrılarak başka biriyle evlenmiş ve Ayça adında bir kızları olmuştur. Ayça, üvey ablası Neva'yı her zaman sevmiş ve ilgisini kazanmak istemiştir ancak Neva, onu asla tam olarak kabullenememiştir. Korhan'ın karanlık yüzü, Neva'nın hayatını değil bir başkalarınında hayatını etkilemeye devam eder. Bu sırada Neva, yeraltı dünyasının güçlü ve tehlikeli isimlerinden Karan Varyan ile yolları kesişir. Neva, babasının yarattığı karanlıkla mücadele ederken aynı zamanda Karan'ın dünyasına da çekilmeye başlar. Soyadının yükü, aile sırları ve kalbinin sesine kulak verip vermemesi arasında sıkışıp kalır.

"Bazen Güneş bile rüzgârı sakinleştirir; bazen de rüzgâr, Güneş'in yakıcılığını dindirir."

Bazı gerçekler anlatılmaz; yalnızca yaşanır. İnsanlar aynı olaya bakar ama aynı şeyi görmez. Kimi susar, kimi inkâr eder, kimi gerçeği kendini koruyacak hâle getirir. Böylece bir hikâye değil, birçok hakikat doğar. Bu dünyada güç, sessizlikle korunur. Söylenmeyenler, söylenenlerden daha kalıcıdır. Bir adım atılır, ardından bir diğeri gelir; her seçim bir başka gerçeği doğurur. Kimileri buna kader der, kimileri zorunluluk. Oysa olan sadece şudur: hiçbir şey sebepsiz değildir. Gerçek ortaya çıktığında kimse kurtulmaz. Bazıları onu taşır, bazıları altında ezilir, bazıları ise hiç bakmamayı seçer. Çünkü bilmek, her zaman güç vermez; bazen yalnızca geri dönüşü imkânsız bir uyanıklık bırakır. "Gerçek, herkes için aynı değildir." ✾ ✾ ✾

Çocukluk hayalimin gerçekleştirmek için çıktığım bu yolda aşkı bulmak mı!? Hiç hayal etmezdim...

İnsanlar kendilerinden güzel veya zeki insanları sevmezler, onları dinlemez ya da dinleseler bile ciddiye almazlardı. Artık uzun konuşmuyorum, bu çocuk çok zeki zaten anlamayacağız demesinler bende sesimi boş yere yormayayayım diye. Araştırma yapmayı severim ama bu sefer araştırmam gereken kendi hayatımla ilgili bir sırdı...

Her zaman adaletin ve doğru olanın peşinde olan Narya ,bir gün masasında olan dosyanın kapandığını görmesi üzerine ,küçük bir kızı kaçırmak zorunda kalır ve onu korumaya başlar. Bunlar olurken aynı zamanda gizemli mektuplar almakta olan Narya olayı çözmek için uğraşır. Gecmişini ne kadar geride bırakmak istesede, geçmişi Narya'nın peşini bırakmaz.Gizemli mektuplar kimden geliyordu?Ne için geliyorlar? Bu sırada memlekitinde bırakmak zorunda olduğu lise aşkıyla ve düşmanı olan adamla yeniden yolları kesişir. Peki Narya hem geçmiş aşkıyla hemde düşmanıyla aynı anda ne yapacak?Gizemli mektupların sırrını çözebilecek mi?Gizemli mektuplar sadece ona mı geliyor?

"Ölürken bile onu unutamadım, Ama onun yanındayken öleceğimi bile unuttum."

ÖMER ENSAR KARA & EFNAN DEMİR ... Bütün uzvlarım zangır zangır titriyordu. Yağmurun şiddeti o kadar çoktu ki tanelerini her bir zerremde hissediyordum. Gözlerimi kırpıştırdım birkaç kere, o ise sakince beni izliyordu. " Neden veda etmedin? " Uzun uzun baktı bana sonra derin bir nefes aldı ve başını sağa çevirdi. Gözlerini yumdu, gördüğüm görüntü bir şiirin en can alıcı mısrası gibiydi. İçim gitti, ama sustum. Sustum ve yeşilin en güzel tonu olan gözlerini bana çevirmesini bekledim. Kalbimin büyük bir bölümünde bıçak darbeleri vardı ve kalbim her şeye rağmen atıyordu. O bana bakmadıkça bıçak darbeleri usulca bütün kalbimi harmanlıyor beni yavaş yavaş öldürüyordu. Başı bana doğru döndü. Yumduğu gözlerini açtı ve bir cevap alacağıma inandığım için hevesle gözlerine baktım. " Cevabım hiçbir şeyi değiştirmeyecek, Efnan. Senin kızgınlığın geçmeyecek. Çünkü sen kinli birisin. Yaşanılanı unutmuyorsun sonucu ne olursa olsun. Bu yüzden yapma, neden vedasız gittiğimi öğrenmek sana hiçbir şey katmayacak. Birazcık inansam, " dedi hayal kırıklığı ile. " Bir şeylerin değişeceğine birazcık inansam bir dakika düşünmem söylerim. Ama biliyorum değişmeyecek, senin yüreğini benim cevaplarım değil sen soğutacaksın. Çünkü sen hep böyleydin. " Gözlerim dolu dolu baktım. Haklıydı, cevabı benim ona olan kırgınlığımı alıp götürmeyecekti. Ben kendi yüreğimi kendim soğutacaktım. Hep böyleydim zaten. Değil mi? Yutkundum ve hiçbir şey demeden arkamı döndüm. Karanlık sadece gökyüzüne çökmemiş gibiydi. Evlerin çatısına, arabalara, denize ama en çok, en çok benim gölgeme çökmüştü. ...

"Sen benden gittin bende ki izlerin neden hala benimle?"