Eleni Miryano ve Oruç Furtuna boşanmıştı fakat kızları Güneş için hala iletişim kurmak zorundaydılar. Texting.

Derler ki kader ağlarını sardığı zaman kimse engel olamazmış. Benim kader yazgım ise benim tam arkamda bir gölge misali yıllarca beni takip edip durmuş . Ömrüm boyunca hayatımda ki yalanlar öyle bir sarmış ki etrafımı bana dair tek gerçeğin arkamda ki kader yazgısı olduğunun farkına bile varmamışım. Aile, arkadaşlık,akrabalık ? Bunlar bildiğim fakat alışık olmadığım kavramlar peki ya aşk neydi? Bilinmezlikler için de kaçıp geldiğim bu Karadeniz miydi yoksa kaçıp geldiğim bu hırçın şehirde bir anda karşıma çıkan Oruç furtuna mıydı? Oruç furtuna ailemi , köklerimi bulmak için geldiğim bu şehir de belki de benim kaybettiğim en güzel savaştı. Oruç furtuna ,harabe kalbimde açan ilk ve tek çiçekti . Kısacası Oruç furtuna sadece aşk diyebileceğim kadar basit bir kavram değildi benim için , Oruç furtuna birçok kayıp için de en güzel kayıptı.

Bu metin, Taşacak Bu Deniz dizisindeki karakterler ve olaylar temel alınarak yazılmıştır. Sahne tarafımdan değiştirilmiş, genişletilmiş veya kişisel yorum eklenmiştir. Anlatılanlar dizinin birebir kurgusu değildir; izlerken edindiğim gözlemlerin ve sahneye dair kendi bakış açımı yansıtmaktadır.

Lise sırasındaki "orel" ile birlikteyiz şimdi de.♥️ "Bazı topraklar nadasa bırakılır ki yeniden can bulsun; ama bizim kalplerimiz nadasa bırakılmadı, üzerine kan sızdı." Bir zamanlar mandalina dilimlerinin paylaşıldığı, kokulu silgilerin en büyük hazine olduğu, saklambaç oyunlarının asla ağlayarak bitmediği bir dünya vardı. Aleyna ve Oruç için o dünya, bir haftada yıkıldı. "Benimle bir daha konuşma düşmanın kızı," cümlesiyle başlayan o karanlık sessizlik, tam sekiz yıl sürdü. Yıllar sonra Oruç Furtuna, İstanbul'un kalabalığından kopup geri döndüğünde, artık Aleyna'nın tanıdığı o haylaz çocuk değildir. Aynı sırayı paylaşmak zorunda kalan iki "düşman", geçmişin enkazı altında ezilirken, Aleyna'nın tek sığınağı ekranın öbür ucundaki gizemli bir yabancı olur: bulutmuolsam. Şarkılarda buluşan iki ruh, gerçek hayatta birbirine dokunmaya korkan iki beden...

Oruç, Trabzon'un muhafazakar aile yapısı ve üzerindeki ağır doktor evlat baskısından kaçıp biraz nefes almak için Fethiye'ye gider. Sığındığı yer, ailesinin kadim dostu olan ve nesiller önce Yunanistan'dan Trabzon'a göç etmek zorunda kalan Miryano Ailesinin yazlığıdır.

"Yaşamın bir yakasında gerçekleşen küçük bir olay; öte yakasındaki iki hayatın yönünü değiştirerek onları sonsuza kadar birbirine bağlayabilirdi. İşte kelebek etkisi bu demekti..." Bir hapşırık sesiyle dikkati dağıldı, titreyen eli daha da güçsüzleşti. Sanki ufak bir şey arıyordu aklı, yapacağı şeyden vazgeçmek için... O küçük sese tutundu sıkı sıkıya. Eline tonlarca yük yapan silahını indirdi. O küçük ses, kendisinin felaketini önleyen büyük bir kurtarıcı olmuştu.

Oruç ve Eleni fanfic

"Doğan güneşte, batan ayda, dalgalanan denizde... Gözlerimin değdiği her yerde senin yüzünü görüyorum rum kızı. Bu zamana kadar neyi sevmişsem şu hayatta, hepsi seni sevebilmeyi öğrenmek içinmiş." •

Üstün zekası sayesinde 22 yaşında doktor olan Eleni,annesinin onun için çizdiği Harvard rotasından hemen önce, hayatında ilk kez "kendisi" olmak için Atina'dan Trabzon'a kaçar. Ancak bu kaçış Oruç'un arabasıyla ona çarpmasıyla büyük bir kaosa dönüşür

Başka bir evrenden Oruç ve Eleni hikayesi.🪷 Bazı diller kelimelerden önce susmayı öğretir. Bazı karşılaşmalar ise geçmişi... Oruç, hayatı boyunca kaçtığı şeylerin adını koyamamış bir adamdır. Eleni ise öğrendiği her kelimenin ardında biraz daha yalnızlaştığını fark eden bir kadın. Tesadüf ile başlayan bu karşılaşma, aslında iki yarım cümlenin birbirini tamamlamasıdır. Yunanca dersleri ilerledikçe, ikisi de fark eder: Öğrenilen şey sadece bir dil değil, bastırılmış anılar, yarım kalmış vedalar ve söylenememiş duygulardır. Kültürler, şehirler ve suskunluklar arasında kurulan bu bağ; aşkın bazen yüksek sesle değil, içten içe yaşandığını hatırlatır. Her kelime bir yaraya dokunur, her bakış başka bir hikâyeyi açar. Çünkü bazı aşklar mutlu olmak için değil, anlamak için yaşanır. Hüzünlü Yunanca Dersleri, geçmişle barışmanın, ait olamamanın ve insanın en çok da kendisine yabancı olmasının hikâyesi. Ve belki de en zor ders şu: Bazı vedalar hiçbir dilde tam olarak çevrilemez.