"Anonimden bir mesajınız var:" ~Gizli bir aşkı ne kadar saklayabilirsin ki? Bazı insanlar gitmez. Sadece susar. Elçin, başkalarına iyi gelmeyi öğrenmiş ama kendine hep geç kalan bir kadın. Baran ise güçlü görünen, ama içindeki boşluğu kimseye göstermeyen bir adam. Aralarında yarım kalmış bir şey var. Konuşulmayan, adı konmayan, yıllarca gizlenen. Şimdi iki yabancı gibiler. Bir ekranın iki ucunda. Bir anonim ve bir orman gözlü. Şarkılar konuşuyor onlar yerine. Cümleler eksik, duygular fazla. Bu hikâye; geç kalınmış duyguların, söylenmeyen cümlelerin ve hiç bitmemiş bir hissin hikâyesi. Çünkü bazı aşklar bitmez. Sadece sessizleşir. Ve bazen de en tanıdık kalp en yabancı isimle geri döner. ​✨ YAZARDAN KÜÇÜK BİR NOT ✨ Bugüne kadar yazıp taslakta bıraktığım çok hikayem oldu ama bu hikaye adeta "Beni yayımla!" diye haykırdı. Severek okuduğum Wattpad kitaplarından ilham alarak, özellikle kız karakterde kendi içimde bastırdığım duyguları dile getirmek istedim. Umarım Elçin ve Baran'ın bu gizemli yolculuğunu siz de benimle birlikte seversiniz. ​Keyifli okumalar dilerim! 🖤

Okulda dış görünüşü yüzünden dışlanan gözdenin bir olaydan sonrası ona destek olan popüler çocuk göktu ile düşman olması...

"Düşeceksin," dedim, sesimdeki o sahte umursamazlığı korumaya çalışarak. Ama içimden geçen tek şey, onun bu kadar kendinden emin olmasının, o gamzeli gülüşünün beni nasıl bir boşluğa sürüklediğiydi. "Geriye yürürken bir taşa takılırsın,düzgün yürüsene Asaf." Asaf hafifçe omuz silkti, attığı adımlar o kadar dengeliydi ki sanki dünya onun etrafında dönüyordu.Ama,arkasında gözü yoksa düşebilirdi.O bunu umursamadan geriye dogru yürümeye devam ediyordu. "Düşersem beni tutmaz mısın?"diye sordu gözlerini gözlerime dikerek. Ben onu nasıl tutayım allah aşkına,onu tutayım derken onunla bende düşerdim.Bedeni benim iki katımdı neredeyse.Ama yinede tutardım tabikide,bakacak degildim.Ona bunu soylemeden ,yalan söylemeyı tercih etdım. "Hayır" "Tutmaz mısın?"diye sordu tekrar. "Tutmam."dedim sesimdeki kararlılığı korumaya çalışarak. Ama o, gözlerini kısıp bana bakıyordu.Kafasını sağ omzuna yatırdı. "Düşersem beni tutmazsın yani?" "Tutmam, dedim ya!" dedim bu sefer biraz daha vurgulayarak. Asaf tam o an,geri geri yürürken dengesini kaybedecek gibi oldu.Ellerimi refleksle,beyaz gömleginin yakasını tutarak kendi tarafıma dogru var gücümle çektim. Kalbimin o ana kadar attığı hızın, şu anki ritmi yanında hiçbir şey olduğunu fark ettim. Göğsüm hızla inip kalkarken, gözlerim irileşmiş bir şekilde ona bakıyordum. Boyu benden uzun oldugu için üstten üstten bakıyordu.Düşmemiş olmanın getirdiği o şaşkınlıkla değil, tam tersine, sanki bu anı bekliyormuş gibi bir ifadeyle gülümsedi. Sol yanağındaki o meşhur gamzesi, tam karşımda parlıyordu.Yüzünü eğilmiş bakıyordu bana. "Hani tutmazdın?" diye fısıldadı.

-Gözlerin yosun tutmuş ağlamaktan. -Yosun değil o! Gözlerim yeşil. -Hayır, yosun o!

Ben Hayal... Soysuz Hayal... Soy ismim yok, çünkü ait olduğum bir soy yok. Soysuz demişler neden bilmiyordum. Ne demek bilmezdim büyüyene kadar da. Atasız demek miş. Babasız demekmiş... Ben Hayal. Fakir ve haysiyetsiz bir kadının Hayali, Zengin ve Şerefsiz bir adamın Laneti. Hayatıma eden kader kalemi neler yazacak bilinmez, ama ben o kalemi kırmadan önce, okuyabildiğiniz kadar okuyun! Ben Hayal Soysuz. Herkes Soysuz der, siz Hayal deyin.