Derdine derman olmaya geliyorum aç kapılarını yüzbaşı. Ben Deva Öztürk. Yılların acısını çıkarmaya geliyorum. Bekle beni ailem yuvam derin yaram. Bekle beni intikamım dostum düşmanım. Bekle beni Yıldırım Hanedanoğlu. Bekle beni Aydın Çeliker.

"Yalan söyledin bana." dedim elimin tersiyle gözümden akan yaşı silerek. Gözlerini kaçırdı, sert bir soluk aldı tüm havayı içine çekmek istercesine. Ona doğru yaklaşıp elimle sertçe göğsüne vurdum. "Söylesene! Ben vurdum desene!" Bir darbe daha indireceğim sırada bileğimi tuttu ve gözlerimin içine baktı. "Evet, ben vurdum." dedi kalbimi deşmek için çabalarken. Duygusuz sesi fısıltılı bir şekilde ulaştı kulaklarıma. Daha sonra bir adım yaklaştı. "Ama vurduğum şey senin kalbindi. Ben sana o silahı verdim, tetiği çekmek yerine benim seni yaralayışımı izledin." "Bunun suçlusu ben değildim..." diye mırıldandım çaresizce. Kafasını salladı. "Suçlu sadece bendim, bana güvenmekte en büyük hatayı yapan da sendin." Kapak Tasarımı: @merdumgirizbri

Siz:Rica ediyorum insanların yanında bana Kibariye diye seslenmeyin! Siz:Hatta mümkünse insanları geçtim siz bana hiç seslenmeyin,lütfen. Siz:Gerek yok. 0545*:Mümkün felan değil 0545':Kibariyesin kızım sen Siz:Ya sabır ( gönderilmedi) Siz:Beyefendi öyleysemde sizi ilgilendirmez. Siz:Sizinle bir polemiğe girmek istemiyorum. 0545*:Bak bak laflara bak 0545*:Nedenmiş o ,ne varmış bende hanımefendi? Siz:Kusura bakmayın ama ne yok ki? Siz:Uzak durun benden,lütfen! 0545*:Ne yok ki mi?neler var ula? 045*:Ayrıca uzak mı durayım...ne zaman yaklaştım,Kibariye? Siz:Şimdi burada sizin işlek hayatınızı konuşmak bana düşmez fakat herkeste biliyor neyin ne olduğunu. Siz:Yaklaşmadınız,yaklaşmayın da kalın orada! Siz:Ben sizin aksinize üniversiteye okumak için gidiyorum,ilişmeyin lütfen bana. 0545*:İşlek hayatımı kimler biliyormuş? 0545*:Sana ne yapmiyim ne yapmiyim? Siz:İlişmeyin!

Adam, yalnızca gözlerinden anlaşılan derin bir hüzünle oturmuştu denize bakan banka. Bakışları uzaklara dalıyordu.İçsel bir çekişme yaşadığı belliydi. Her an öfkesi tarafından kırılabilecek gibi duran bir sessizlik içindeydi. Hazal hemen arkasında duvar örmüş gibi duran bir soğuklukla çökmüş omuzlarına bakıyordu. Yüzünde bir zamanlar paylaştıkları anıları hatırlatan bir burukluk vardı. İki taraf da sessizlik içinde, kendi acılarını ve geçmişin yükünü omuzlarında taşıyordu. "Affettim." diyebildi sadece Hazal. Adam Hazal'a yıllardır hissettiklerini,yaşadıklarını anlatmak istedi ama kelimeler yetersizdi. Ne diyeceğini bilmiyordu. "Hazal,ben..." Hazal sessizce gülümsedi ve bu adama bir zamanlar kadına ne kadar acı çektirdiğini hatırlattı. Adamın gözleri dolmuştu, pişmanlığıyla yüzleşmek zorundaydı. "Ben seni affettim Kenan.Ama vicdanın? O seni affedebildi mi?" ☆Aralarda texting bölümlerde vardır.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."