"Kız Hayat Annenler gelecek mi yarın ki düğüne?" Ay yoksa... Alp evleniyor da benim mi haberim yoktu? "Kimin düğünü abla?" diye sordum, tereddütlü çıkan sesime içimden küfür ederek. Eşarbının alnını düzeltip güldü babaannemin eski kiracısı olduğunu hatırladığım maviş gözlü teyzem. "Kız kimin olacak, Alp'lerin işte." Ay durun! "Kız Fatoş! Yan-" diye konuştuğumda cümlesini kesen Fatoş ablanın yanındaki kadın oldu. "Kız bu Cihangir değil mi?" Kimi diyordu bunlar? Başımı çevirirken düştüğüm için ağrıyan boynumla dudaklarımdan 'ah' nidası çıksa da kim olduğuna bakmadan da bilirdim de geri kalamazdım işte. Abimin biricik arkadaşı Cihangir'i diyorlardı. "O, o. Baksana nasıl boylu poslu gız!" Kucağında torununu gezdiren bakkalın karısı Nuran abla sözlerini sürdürdü. "Öyle öyle. Pek bi' çalışkan maşallah. İdeal koca adayı işte!" Adamın uzun boyundan olsa gerek sesinden, nefesinden önce, hakkında çıkan laflar önden geliyordu. Erkek olmasına rağmen çizilmiş gibi bir yüze sahipti. Hani derler ya Allah özene bözene yaratmış diye. Vallahi öyleydi. Kalem gibi çizilmiş biçimli olan kavisli kaşları, birbirine tam ölçülü ne kalın ne ince dudaklarıyla dergilerden çıkmış gibi havası vardı. ... Ağaç kabuğu ailesine hoş geldin değerli okuyucu umarım keyifle okursun🏵️

Kenan cinayet büro komiser yardımcısıdır ve Nalan ile 3 yıl önce dolu dizgin aşk yaşayan mutlu bir çiftken Kenan'ın tek bir mesajla terk edilmesiyle sırlar ve geçmiş birbirine geçer. Nalan hala aşıktır ama geri durmaktan başka çaresi yoktur. Kenan ile bir cinayet davasında yeniden karşılaşmaları, onları ayırmak isteyen bağlara rağmen tekrar şans yakamaları bir şeyleri dönülmez seviyede değiştirecektir. ❦ Ayrılık ❦ İkinci şans ❦ Eski sevgili Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar hayal ürünüdür.

*Klasikten uzak aşk/gerçek aile kurgusu. *Yetişkin içerik barındırır. *İlk birkaç bölüm texting --- Ben İzgi. Feris İzgi... Aylarca uzaktan izleyip, hayaliyle yanıp tutuştuğum aşkıma tam kavuşmuşken; aslında kavuşmam gereken bir de ailem olduğunu biraz geç fark etmiştim. Hem de yaklaşık 20 yıl kadar geç... ••• XXII. Acar, nedensiz bir dürtüyle kadının yüzüne bakamadı bir an. Biraz sonra ise yanağının üzerinde uzanan kadının yüzüne nihayet bakmaya cesaret edebildi. Yavaşça eğdiği başını İzgi'nin yüzüne yaklaştırıp alnına dudaklarını bastırdı, dudaklarını hemen geriye çekmedi. Aksine burnunu da saç diplerine yasladı. Saçlarından yayılan kokunun bir ay öncekiyle aynı olmadığını duyumsadı. Fakat umurunda değildi, kokuyu eşsiz kılan Feris'in ta kendisiydi. Kokunun kaynağının o olması Acar için fazlasıyla yeterliydi. "Yeşil gözlü cadı," diye mırıldandı dudaklarını alnından çekmeden. Sesi o kadar kısıktı ki kendisine bile ulaşamamıştı. "Hangi büyüyü üzerimde denedin bilmiyorum ama bu kadar işe yaramış olmasını sen bile hayal edemezdin." ••• XXVII. Savaş, çaresiz bir merakla yüzünü kızının omuzuna doğru yaslayıp kokusunu hissetmeye çalıştı. Bebek kokusunu hatırlamak istese de artık hatırlayamıyordu, burnunda kalan tek koku isli yanık kokusuydu. Savaş, başını kızının omuzuna koyduğunda burnuna dolan kokunun çiçek bahçesinde gibi hissettirmesine buruk bir tebessümle tepki verdi. Bu kokuyu ilk kez alıyordu, bundan sonra hep alabiliyor olmak için ne yapılması gerekiyorsa yapacaktı. Çekindiği, göze alamayacağı hiçbir şey yoktu. "Bitti babam ait olduğun yerdesin artık, uyandıktan sonra bambaşka olacak her şey. Söz veriyorum, her şeyim üzerine yemin ediyorum sana. Ne kalbine ne tenine bir daha zarar gelmeyecek, baban burada, yanında." --- '120122

Hukuk - Polisiye

Bir olaydan kaynaklı yüzbaşı ile konuşmak için Karargaha gittim ancak beni içeriye askerler almayınca Sevgiliyiz yalanını ortaya attım. En fazla ne olabilirdi ki?

Menekşe Mahallesi, herkesin birbirini tanıdığı ama kimsenin her şeyi bilmediği bir yerdi. Sokak aralarında saklanan anılar, kapı önlerinde yarım kalan cümleler vardı. Burada insanlar konuşmaktan çok susmayı, susarak sevmeyi öğrenirdi. Elif, bu mahallede büyüdü. On dört yaşındayken kalbinin ilk kez hızlı attığını hatırlıyordu; nedenini bilmeden, adını koyamadan. O yaşta öğrendiği tek şey, bazı hislerin söylenemeyecek kadar büyük olduğuydu. Yıllar geçti, büyüdü, hemşire oldu... Başkalarının yaralarını sarmayı öğrendi ama kendi kalbine dokunmayı hep erteledi. Çünkü kalbinin bir köşesinde, çocukluğundan beri susan bir isim vardı. Emir, Menekşe Mahallesi'nin sessiz çocuğuydu. Herkes onu güçlü, mesafeli ve soğukkanlı bilirdi. Oysa kimsenin bilmediği bir gerçeği vardı: Elif'i çocukluğundan beri sevmişti. Büyürken, onun adını içinden söyleyip susmayı öğrenmişti. Çünkü o, arkadaşının kardeşiydi. Çünkü bazı sevgiler dile gelirse her şeyi yakardı. Yıllar geçti, yollar değişti ama aynı sokakta yürümeye devam ettiler. Aynı mahallede, aynı kaldırımlarda... Sadece aralarındaki mesafe büyüdü. Bir bakış kadar yakın, bir hayat kadar uzaktılar. Onları ayıran şey mesafe değildi. Ne zaman, ne şehir, ne de insanlar... Sadece "abimin arkadaşı" olmak, söylenmeyen her cümlenin önüne çekilmiş görünmez bir çizgiydi. Menekşe Mahallesi'nde herkes büyüdü. Ama bazı duygular büyümeye cesaret edemedi. Bazı aşklar, tam da en saf hâlindeyken sustu. Ve bazı kalpler, yıllar sonra bile aynı yerde atmaya devam etti.

Esin Işık, içindeki heyecanın ve mutluluğun nişanlısının evine adımını attığında söneceğini hiç bilmiyordu. Ancak beklenen oldu. Esin Işık, o eve girdi ve dünyası başına yıkıldı. Çok yağmurlar yağdı, çok havalar karardı ancak hiç kimse, hiçbir şey o acının üzerini kapatamadı. Bir kişi hariç. Altay Mahir Karakaş. Gelişiyle tüm dengeler bozuldu, oyun sıfırdan kuruldu. ⛓️ Not: Yetişkin Okurlar İçindir.

"Bu dudakları tatmayı bırakırsam eğer,"dedi, gözleri dudaklarımdayken. "Bu kokuyu solumazsam,bu tene,"derken parmak uçlarını kadınlığımda hissettim. "Dokunmazsam eğer,buna sebep olan her şeye düşman olurum, güzel karım,"diye devam etti. "Seni, benden koparmaya kim kalkışırsa mahrum kaldığım yerden onu mahrum ederim,onun da nefesini keserim." O, sağanak bir yağmur. Ben ise ona savunmasız bir Diphylleia. Belki de beni görmesi için yağması gerekir. Nefretin büyüttüğü iki bedene vuran kasırga, duyguları bertaraf ettiğinde nefretten peyda olan güçlü duygu aklı köle;duyguları hükümdar yapar. Nefret güçlü bir duygu. Tutku,nefreti öldürebilecek daha güçlü bir silah. Yıldızlar, bir bir parladığında nefret ve tutku birlikte oldu. O gece birbirlerine çıkan yolun temeli atıldı. Birbirlerine karıştılar. Kızıl saçlı bir kadının ve kömür karası gözlü bir adamın tenine işleyen mühür, duygularının damgalarıydı. ℤ𝔸𝕐ℕ𝔸ℍ𝔸ℝ𝔸'𝔻𝔸ℕ CEVHER SERİSİNİN İLK KİTABIDIR. (Kitabın ismi şahsıma aittir. Herhangi bir kitapta kullanılmasına müsadem yoktur. )

Hiç arkadaşı olmadığı için canı sıkılan Helin beğendiği birine instagramdan mesaj atmaya başlar. Zamanla Alp'in ona cevap vermesi ile arkadaş olmak için anlaşırlar. Fakat bu arkadaşlık bir süre sonra farklı duygulara dönüşür. Bu rastgele kafamız dağılsın diye yazılmış kurgu

Bazı duygular vardır... söylenmez, saklanır. Bazı bakışlar vardır... kalbe dokunur ama dudaklardan dökülmez. ​Yıldız, duygularını uçsuz buçaksız bir denize benzeten, kalbi tertemiz genç bir kız... Karan ise sessizliğiyle konuşan, bakışları insanın ruhuna işleyen derin bir adam... ​Tesadüfen başlayan bir tanışıklık, zamanla kalplere dokunan kopmaz bir bağa dönüşür. Bisiklet yolculukları, gizli gülümsemeler, yarım kalan cümleler... Ve kimseye söylenemeyen, içte sessizce büyüyen o saf hisler. ​Yıldız o zamanlar çok küçüktü. Hislerini tanıyamayacak kadar masum, kalbini koruyamayacak kadar saf... ​Yıllar geçer, hayat bazen sert rüzgarlar estirir ve yollarını ayırır. Ama kader öyle bir ağ örer ki, onları Yıldız'ın üniversite eğitimi için gittiği o yabancı şehirde yeniden karşılaştırır. ​Bu kez Yıldız artık büyümüştür. Eskide kaldığını, tozlu raflara kalktığını düşündüğü o karşılıksız duygular kendini yeniden hatırlatır. Ama Yıldız artık eski Yıldız değildir; gerçekleri kabullenmiş, kalbinin etrafına duvarlar örmüştür. ​Tam her şey bitti dediği anda, kader son sözünü söyler. Yıldız'ın bilmediği tek bir gerçek vardır: Yıllarca karşılıksız olan o duyguları, artık tek taraflı değildi. ​Bu defa saklanan duygular karanlıkta kalmayacak; o sönmeye yüz tutmuş yıldız, en zifiri karanlıkta bile yeniden parlayacaktır. Çünkü bazen aşk, en sessiz anlarda başlar... Bazen de yıllar sonra, her şeyin bittiği yerden yeniden. Başlangıç: 15.01.2026 Bitiş: 00.00.0000 İlk hikayeme hoş geldiniz desteğiniz benim için her şey. Yorumlarınızı dört gözle bekliyorum.