Evrenin hangi ücra köşesine giderseniz gidin, insan en nihayetinde o değişmez dürtüye mağlup olur: Ait olma arzusu. Adımlar nereye sürüklenirse sürüklensin, zihin hep sığınacak bir çatı, ruhunu sereceği bir ev arar. Yaşamın en ince, en zarif cilvesidir bu; var olduğunu kanıtlama biçimidir. İnsanoğlu, kurduğu her yuvayla ve sığındığı her limanla aslında koca bir sonsuzluğa haykırır: *"Buradaydım. Bu evrende kendime bir yer edindim."* Peki ya nereye giderse gitsin o evi bulamayanlar? Onlar, bu hayatın tozlu sayfalarından silinmeye mahkûm birer gölgeden mi ibaretti? Ben gibi... Oradan oraya savrulan, sığınacak tek bir köşe arayan bu biçare bedenim; ne dört duvar arasına, ne de o görkemli konağın koca odalarına sığabiliyordu. Bastığım her halı, altında ezildiğim her tavan bana yabancıydı. Birilerinin soğuk bakışlarıyla kenara itelediği, varlığını bile görmeye tahammül edemedikleri bir fazlalıktım ben bu dünyada; fazladan bir nefes, göze batan bir gölge... Tutkulu bir aşkın eteklerinden tuttum sandım,kaderime yazılı destansı bir aşkla yoğurmak istedim masalımı... Bilemezdim kaderimin bana oynadığı hileli oyunu...

Birbirinden nefret eden iki insan, bitmek bilmeyen atışmalar ve kontrolden çıkan mesajlar... Lara, Kuzey'den nefret ediyordu. Kuzey de Lara'yı sinir etmekten büyük keyif alıyordu. Peki ya nefretleri, hiç beklemedikleri bir şeye dönüşürse? Bazı aşklar yanlışlıkla başlar. 💌

Aylin Yılmaz'ın tek suçu yanlış zamanda yanlış yerde olmaktı. Bir gecede kendini, İstanbul'un karanlık yeraltı dünyasının en acımasız ismi Vladimir Petrov'un karşısında buldu. Vladimir için güç her şeydir. İhanetin tek cezası ölümdür. Aşk ise asla planlarında yer almamıştır.Fakat Aylin, onun koyduğu tüm kuralları altüst eder. İntikamın,sadakatin ve tutkunun iç içe geçtiği bu karanlık dünyada hiçbir seçim masum degildir.çünkü akrep, kıskacına aldığı avı asla bırakmaz.