Wattys 2020 FANTASY kategorisi kazananı! WattpadScifiTr okuma listesinde! HİKÂYE İÇİN YAPILAN YORUMLAR: "Hollywood filmlerini çekse var ya Türkiye kalkınır." "Milyon kere okudum ama doyamıyorum." "Yabancı dillere çevrilmeli. Çocuk büyük herkes okumalı." AÇIKLAMA: Pars, Yaşam'ın bütün Özlerini taşıyan Altın Öz ile doğar. Kendi gerçek varlığının sırrını keşfetmek ve kaderinin ardındaki gerçeğe ulaşmak için çıktığı yolculuk onu Yeraltı'nın kızıl diyarlarına sürükler. Önünde İnvikta'nın karanlık yolları, Ölü Canların sessizliği, Solucan Delikleri'nin sonsuz dehlizleri ve Kansızların hüküm sürdüğü Kemik Şehir vardır. Fakat asıl tehlike, Kemik Şehir'in derinliklerinde, Şarlatanların Yuvası'nda onu beklemektedir. Çünkü bazı düşmanlar yalnızca öldürmek için geri dönmez. Bazı savaşlar yalnızca bugün için verilmez. Bazı kahramanlar yalnızca savaşla değil, kayıpla da sınanır. Pars'ın yolculuğu onu yalnızca keşfedilmemiş diyarlara değil, geçmişin gölgelerine ve tarihin tekerrürüne de götürecektir. Bazı sırlar keşfedilmek için değil, kaderi değiştirmek için saklanır. TAMAMLANDI ✓ Görsel çalışmalarla zenginleştirilmiştir. Tüm hakları saklıdır.

❝Çünkü beyefendi, siz, kelimelere sığmayan bir adamsınız.❞

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."