SEN HAYATIMA BOMBA GİBİ DÜŞMÜŞ BİR ACISIN. Birden bire tanıştığınız bir insana ne kadar bağlanabileceğiniz hakkında soru sorsalar ne cevap verirdiniz? Yanınızda aileniz yoksa, bir iki arkadaş dışarı çıkmışsanız, ve siz ne zaman kafanızı o tarafa çevirdiğinizde gözleri sizin üzerinizde olan insanları görüyorsanız, belkide şüphe etmekte haklısınızdır. Peki ya bazıları sadece sizi korumak amaçlı size bakıyorsa? Onlar hakkında da mı yanılmalı mısınız? Tek amacı; kuzeniyle kahve içmek olup dışarı çıkan Mira'nın başına neler gelebilir? Kahve içmeye diye çıkıp, gerçek aşkınızı bulduğunuzu düşünür müsünüz? Mira ya iyiyi seçmek zorunda, yada kötüyü... Peki ya yanlış bir şey yaparsa? Ve tüm yaşamını değiştirecek bir karar vermek zorunda kalırsa? Rüzgar ve Mira'nın birbirlerini bulma hikayesi daha yeni başlıyor... SEN YARIM KALAN ACILARIN, TAMAMLANMA SEBEBİSİN.

Ufakken hepimiz büyümek için can atan çocuklardık, büyüklerimiz bize "yetişkin olduğun zaman keşke ufak olsam." diye düşüneceksin dediklerinde hiç inanmazdık. Sahi neden büyümek istiyoruz çocukken hepimiz? Canımızın nasıl acıyacağını öğrenmek için mi? Çocukken tek acımız dizimizin kanamaydı. Annemiz öpünce geçen acılardandı hepsi ben çocuk kalmayı yeğlerdim oysaki şuanda. Büyüdüğümüzde ise kalbimizin kanamasını durduramaz olduk. Anne şimdi de öpsene yaramdan. Kabuk bağlayacağını ve sonrada kendiliğinden iyileşeceğini söyle bana anne tekrardan. Beni buna inandır anne çünkü senin söylediğin her şey doğrudur. Ben kendi yaralarımı saramıyorum. Hiçbir ilaç senin öpünce geçen yaralarıma benzemiyor çünkü. İçimde bir rüzgar esse ortalığı ayağa kaldırırdım. Şimdi fırtınalar kopuyor tek bir söz bile etmiyorum.

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar.O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim.En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı.Beyaz bir gelinlik... Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi.Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm.Oysa şimdi ailem bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım. ❤ Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre. Aradığı şefkatı ailesinden bile görememiş, tekhayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif. Ve zoraki bir evlilik. Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre'yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi? Emre tekrar delirmeseydi; belki...