"senden nefret ediyorum. Anla artık şunu" dediğim şeyle sırtın furtunalıya bakıyordum ayar olmuştum ona. "neye gülüyon ula" yüksek sesle konuşmam çocuğu susturmuştu. ve doğrudan yüzüme bakıyordu. "hiç,nefret ediyorum diyorsun ama şarkılarıda benden bahsediyorsun fadime'm."

fadime dugusuz bir kız gibiydi annesi ve babası öldükten sonra onun için sadece iki kişi önemliydi biri abisi adil diğeri Yunan bir kız olan eleni Fadime her ne kadar kırılgan olsada bu göstermedi ISO ise komiklik yapıp gözükmek istiyordu o kimse gormesede insanlarin dediğini yapan bir kukla gibiydi işte bu hikaye sevenlerin sevdiklerine kavuşacak mi kavuşamayacak mı bilinmeyen hikayesi

koçari ailesinin biricik kızı fadime koçari ve her koşulda ona eşlik etmeye hazır nişanlısı ismail furtuna.

Bazı insanlar hayatına sessizce girer... Ve ilk bakışta anlaşamazsın onlarla. İnatları ve sözsüz mücadeleleri, belki bir gün kalplerini birbirine yaklaştıracak.

Kağıda yazdığı cümleye bakmak için eğildim, kağıtta el yazısıyla "L'amour est la plus violente des tempêtes." yazıyordu. Evet, evet. Aynen bu şekildeydi ne demek bu? Sorumun akabinde gözlerimin içine bakıp dudaklarını kulağıma yaklaştırdı. Fısıldar gibi bir sesle "Aşk, fırtınaların en şiddetlisidir." dedi. Peki gerçektende öyle miydi?

İso Furtuna ve Fadime Koçari... Şu diziyi izledikçe içimdeki fangirl erası yeniden canlandı resmen, dayanamayıp kısa bölümlük hikayeler yazmak istedim, keyifli okumalar şimdidenn✨❤️

Selaamm. Yeni kurguya hoşgeldinizz. İyi okumalarr ALINTI: FADİME KOÇARİ; "Onu öyle gördüğümde başımdan aşağı kaynar sular dökülmüştü sanki. Bu kimdi böyle. Hiç tanıyamadım. Benim tanıdığım o adama nolmuştu? Yıllar neyi değiştirmiştide böyle olmuştu. O an kafamda bin tane deli düşünce döndü."

"Bir Furtuna herşeyi yıkar geçerdi, bir Koçari ise yıkılanların üstünde dimdik dururdu. Onlar birbirinin hem katili hem de tek çaresiydi" Babalarımızın kanı ellerimize bulaşmışken, biz nasıl el ele tutuşacaktık? İsmail, benim en büyük düşmanımdı. Ben ise onun geçmesi gereken en zor derstim. Kalem kağıda dokunduğunda nefret, ten tene değdiğinde ise dünya taşacaktı. "Sana matematiği öğretebilirim İsmail ama içimizdeki eksilmeyi nasıl toplayacağımızı, bende bilmiyorum" -İsfad için yazılmış bir lise kurgudur.

ve biz koşalım el ele yarınlara, sen bana ışık ol, ben de sana.

"Bizden anca bu kadar olur. İsimlerimiz dahi yan yana gelemez." Gözlerimden yaşlar akarken ona bakamıyordum. Kafamı anca kaldırabildiğimde gözleri dolmuş bir şekilde bana bakıyordu. "Bizim seninle bir hikayemiz olamaz, olmamalı." Hiçbir şey demeden sadece yanımdan geçip gittiğinde daha fazla dayanamayıp yere çöktüm. 'İsimsiz bir hikaye' diye söyledim kendi kendime. Bir isim dahi koyamamıştık.