„Radiacja Mroku" Na powierzchni to dystopia pod koniec Wielkiej Zimy: dystrykty, pierścienie Ziemi, anomalia nad równikiem, sekty Czarnych, projekt „Obwód XXII", plamy ECHA. Elein umie tylko jedną rzecz postawić mur ze strachu, zanim ktoś przyciśnie ją do ściany. Lepiej, żeby inni bali się jej. Evelin umie zniknąć, milczeć, nie dawać światu głosu, którego mógłby użyć. Ale co się dzieje, kiedy strategia ratuje ciało, a zabija bliskość? W międzyczasie coś wkracza w nasz świat. Jest cierpliwe. I ciekawe, co zrobimy. Na postapokaliptycznej Ziemi algorytm „rozpoznaje" dziewczynki i też nie czuje do nich nienawiści. Chyba. W tym cyklu zdradzę jeszcze tylko jedno: najgorszy nie jest atak na planetę. Najgorsze w tym obcym, a jednak tak znajomym świecie jest bycie wybraną. I wybranym. „Czy to był błękit? Prawie mnie uniósł..."