"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

Hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Gerçek, çoğu zaman kendini açık etmez; katman katman gizlenir, izleniyormuş hissi veren bir sessizlikle var olur. Hayallerle gerçeklik arasındaki sınır eridikçe, bir zihin başka bir varlığa doğru çekilir. Bu çekim masum değildir; yavaş, ısrarlı ve geri dönüşü olmayan bir çözülme başlatır. Bir başkasının hayatı, bir ayna gibi parlamaya başlar. Bakıldıkça tanıdık gelir, tanıdık geldikçe tehlikeli olur. Kimlik, fark edilmeden ödünç alınır; önce davranışlar, sonra düşünceler, en sonunda da vicdan yer değiştirir. Kimin kimi izlediği, kimin kime dönüştüğü artık ayırt edilemez. Arka planda söylenmeyenler büyür. Sırlar karanlıkta olgunlaşır, ihanet ise bir anlık patlama değil, uzun süre beklemiş bir sonuç olarak ortaya çıkar. Sosyal düzen yalnızca bir dekor haline gelir; sadakat, anlamını yitirir ve yerini soğuk bir çıkar sessizliğine bırakır. Bu bir hikâye değildir; bir sızma halidir. Yavaş ilerler, fark edilmez. Gerilim bağırmaz-nefes alır. Ve her şey sona erdiğinde geriye tek bir belirsizlik kalır: Ortada kalan kişi, başından beri var mıydı; yoksa çoktan silinmiş miydi? PEKI YA ,"KIMDEN BU KAÇİŞ"?

Bazı insanlar bir gecede her şeyini kaybeder. Ben ise en sevdiklerimi, yıllara yayılan sessizliklerin içinde tek tek kaybettim. O an, altı yıl önce verdiğim tek bir kararın peşimi hiç bırakmadığını anladım. Keşke insan, hangi kapıyı açarsa hangi kapının sonsuza kadar kapanacağını önceden bilebilseydi... Gercek bir Hayat Hikayesinden uyarlanmiştir..

Bazı insanlar kaderini seçemez. Ama ona boyun eğip eğmeyeceğini seçer. Gülrengi, kendisine dayatılan hayatı kabul etmeyenlerden. Korksa da susmayan, düşse de vazgeçmeyenlerden. Bu, bir kızın... Kendi kaderini değiştirme hikâyesi.