KÂHİN I: KÖR KEHANET Görmek bir armağan değil, bir lanettir. On yedi yaşındaki Melodi, doğduğu günden beri insanların alınlarındaki görünmez iplikleri görüyor. Kiminin parlak, kiminin kopmak üzere olan o ipliklerin ucunda ne olduğunu gördüğünde, o kişinin öleceğini biliyor. Bu yüzden ailesi tarafından terk edildi. Bu yüzden Vesta Tapınağı'nın kör rahibeleri tarafından büyütüldü. On bir yıl boyunca görmemeyi öğrenmeye çalıştı. Başaramadı. Kış Dönümü gecesi, yedi kat siyah dantelden yapılmış Kör Duvağı başına geçirildiğinde, Melodi ilk kez gerçekten kör oldu. Ve ilk kez gerçekten gördü. İki ayı olan bir gökyüzü. Siyah obsidyenden, alevler içinde yanan bir şehir. Tahtta oturan, yüzü olmayan bir boşluk. Ve o yanan şehrin ortasında, gözleri oyulmuş halde ayakta duran kendi geleceği. Gelecekteki Melodi ona tek bir kelime fısıldadı: "UYANIYORLAR." Bin yıldır uykuda olan Sessiz Tanrılar uyanıyor. İlk uyanan, Boşluk Tanrısı Morvath, Başkent Aelyria'nın tam kalbine yerleşti. Ve Kraliyet Rasathanesi gökyüzünde ikinci bir ay, paramparça bir ay gördü. Eski kitaplarda bu, dünyanın sonunun habercisiydi. Şimdi Kral, yaşayan tüm Kâhinleri Başkent'e çağırıyor. Ama Melodi'nin gözlerinde artık gri-yeşil bir renk yok. İrislerinin ortasında yavaşça dönen altın bir mandala var. Ve o mandala ona korkunç bir gerçeği gösteriyor: Aelyria'yı kurtarmanın tek yolu, onu kendi elleriyle yakmak. Çünkü bazen kurtarmak için yakmak gerekir.