emrklec
Palyaço hep gülümserdi.
Bunu neden yaptığını hiç düşünmüş müydü, bilmiyorum. Belki düşünmek de ona öğretilen şeylerden biri değildi.
Sahneye çıktığında gülümserdi.
İnsanlar güldüğünde gülümserdi.
Alkış başladığında daha çok gülümserdi.
Yüzündeki o şeyin adına gülümseme diyorlardı.
O da öyle biliyordu.
Ama gülümsemek neydi?
Bir insan neden gülerdi?
Mutlu olduğu için mi?
Mutluluk neydi?
Bunları sorsanız muhtemelen size yine gülümserdi.
Çünkü ona verilen her sorunun bir cevabı vardı.
Gülümsemek.
Eğilmek.
El sallamak.
Yeniden gülümsemek.
Seyirciler onun neşeli olduğunu düşünürdü. Neşenin nasıl bir şey olduğunu kendisinin de bilip bilmediğini ise kimse merak etmezdi.
Belki de etmemeliydi.
Çünkü bazı insanların içi boşaltıldığında geriye sessizlik kalır.
Bazılarınınsa yüzüne bir gülümseme çizilir.
Palyaçonunki ikincisiydi.