"Eğer tenin tenime değmiyorsa, kokun yerine sigaranın gri dumanını soluyorsam, aramızda koca mesafeler var demektir sevgilim..."

"Ben yanmayı seçtim... Çünkü küle dönüşmeden, yeniden doğulmaz." "Bir kız vardı... Adı her geçtiğinde gökyüzü kararır, sokak lambaları titrerdi. İçindeki çocuk susmuştu ama gözleri hâlâ bağırıyordu." Kor'un içinde gizlenen bir hikâyeydi bu. Ne tam iyi, ne de tam kötü. Ne masum, ne de cani... Ama tamamen gerçek. Kendi küllerinden yeniden doğmayı seçen bir kızın, yanlış ellerde parçalanmış bir kalbin ve her şeye rağmen sevip savaşan bir ruhun hikâyesi. Aşk, bu hikâyede sadece bir duygudan ibaret değil. Bir silah, bir yara, bazen de merhem... Ve bazen öyle bir kor ki, dokunanı yakmaz, içine çeker. "Kor Ateş" bir aşk hikayesi değil... Bir kadının hayatta kalma, susarak ayakta durma ve gözyaşlarını barut gibi taşıma mücadelesi. Ve eğer bir gün, yanan bir kadının gözlerine denk gelirsen... O gözlerde cenneti değil, cehennemi izleyeceksin. Çünkü bazı kadınlar ateştir. Ve bazı yaralar, sadece ateşte mühürlenir. Peki, siz bu hikayede yanmaya hazır mısınız?