yazarkalem
İhanet, tohumlarını sarmıştı yüreklere. Kiminin dostu, kiminin sevdiği vurmuştu kalbine. Hançer misali saplamıştı bıçağı. İki ucu keskin bıçak, battıkça yaralıyordu insanı. Ardında bıraktığı ihanetin yarası değildi kanayan, söyledikleri son sözlerdi. Dost, dostuna sorumluluk yüklerken,seven sevdiğine sırlarla dolu gerçeği yükledi. Birinin sorumluluğu, birinin sırrı birleştirmişti iki yaralı gönlü. Ve ihanetin tohumundan ardı kalan yeni bir hikayeydi.
Bu hikayede hiçbir insan eskisi gibi değildi. İhanetin çatlakları Eyşan'ın içinde ki sevgisini söküp götürmüştü. Geride bıraktığı tek şey aradığı sırrıydı. Bu sır ayakta tutacaktı Eyşan'ı. Tüm benliğini aştan uzak tutup,ablasına verecekti. Elbette ödemesi gereken bir kefaret vardı. Kefaretin Bedeliyse Evlilikti..