İnsan bazen bütün ömrünü, kendisini gerçekten duyabilecek tek bir kalbi arayarak geçirir. Çünkü bazı insanlar sesinizi duyar... Bazılarıysa sessizliğinizi. Ve insan, en çok da hiçbir şey söylemek zorunda kalmadığı yerde kendisi olur. İnci Çiçeği gösterişli bahçelerde açmaz. Kalabalığın ortasında kendini kanıtlamaya çalışmaz. Sessizce büyür. Fark edilmek için değil... Gerçekten bakacak gözleri beklemek için. Belki de bazı hikâyeler, büyük tesadüflerin değil; küçücük bir gülümsemenin, yarım kalan bir cümlenin ve usulca uzanan bir elin hikâyesidir. Çünkü bazı insanlar hayatınıza fırtına gibi girmez. Sessizce gelir... Ve siz, onlar geldikten sonra hiçbir sessizliğin eskisi gibi olmadığını fark edersiniz. "Bazı çiçekler kokusuyla hatırlanır... Bazılarıysa kalbinizde bıraktığı izlerle."

Siz: Bi' elinde cura, Çal vura vura, Küçük hanım geliyor, Bel kıra kıra. (ben) 🎀 Siz: Doktor, doktor Civanım. Ah, neler istiyor canım? Ne istersen alayım, Doktor senin olayım. 🩺 Siz: Görüldü atmak mı? Siz: Çok ayıp. Siz: İnsan bir cevap verir. Siz: Hem ben sana şiir yazdım. Siz: Neyse. Siz: Görüldü atmaya devam et. Siz: Sonra neden trip attığımı sorarsın. Siz: Gerçi sen doktor olduğun için benim triplerimi de teşhis edersin. Siz: Ama yine de ayıp. Kişi adı "Doktor Civanım" olarak değiştirildi. 🩺 Siz: Görüldü atmaya devam et. Siz: Sonra neden trip attığımı sorarsın. Siz: Gerçi sen doktor olduğun için benim triplerimi de teşhis edersin. Siz: Ama yine de ayıp. Kişi adı "Doktor Civanım" olarak değiştirildi. 🩺