Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

Geçmiş sadece geçmiş midir? Yoksa gelecek hayatımızı oluşturan bir gerçeklik midir? On sekiz yaşına gelen Gece, evinden kaçarken geçmişinden kaçamayacağının farkında değildir. Devlete ait gizli bir teşkilatta Alınan görevler renkler ile temsil edilir. Yeşiller, turuncular ve kırmızılar. Şans eseri bu teşkilata katılma şansı elde eden Gece, Defne, Aras ve Mert, Güneş Çocuk Esirgeme Yurdunun gizli araştırma örgütüne dahil olurlar. Ölen çocuklar neden ölüyordu? Veya gerçekten ölüyor muydu? "Çünkü acı gidenin değil kalanın hikayesidir. Bu hikaye gitmeyi seçenlere ithaf edilmiştir." - "Şimdi..." Dedi Başkan. "Teklifimizi reddetme hakkına sahipsiniz. Reddettiğiniz takdirde buradan sanki bunlar hiç yaşanmamış gibi ayrılabilir, hayatınıza kaldığınız yerden devam edebilirsiniz." Durdu ve bakışları sırayla dördümüzün üzerinde gezindi. "Fakat kabul ederseniz, devletin size vermiş olduğu görevi başarı ile yerine getirebilmek için ölümle burun buruna bile gelmeniz gerekebilir. Bu görevi hayatınızın bile önüne koymanız bekleniyor. Tercih sizin. Kabul ediyor musunuz?" Bakışlarım elimdeki dosyaya döndü. Siyah büyük harflerle yazılı olan Güneş Çocuk Esirgeme Yurdu yazısı direkt olarak göze çarpıyordu. Sırasıyla Aras'a Defne'ye ve Mert'e baktıktan sonra düşünmeden "Ben Kabul ediyorum." Dedim. Benim üzerime Aras'da hiç düşünmeden "Bende kabul ediyorum." Dedi. Defne ise bana bakarak başını iki yana salladı. bakışları ile yapmamamız gerektiğini söylüyordu. Yinede beni yarı yolda bırakmamak için "Bende... Bende kabul ediyorum." Dedi. Geriye kalan tek kişi olan Mert'de Defne'nin kabul etmesinin üzerine kabul etti. "Öyleyse..." Dedi başkan ve ayağa kalktı. Onun ayağa kalkması ile karşımızda oturan beş kişide saygıyla ayağa kalkmıştı. "Birliğe hoşgeldiniz." - *Bu kitapta geçen kişi ve kurumlar tamamen hayal ürünü