"pervanenin sonu ateş yüzünden olur.ama ruhu yine de seslenir; keşke yüzbinlerce kanadım olsaydı da tekrar tekrar bu ateşte yansaydım." Deniz ellerine batan çakıl taşları ile gerçekliğine uyanmıştı. Ateşe aşık bir pervane misali kendini mahveden adama karşı konulamaz bir çekim duyuyordu. Ancak karşılıksız hayranlığı okullarına İstanbul'dan nakil olan bir çocukla tamamen değişecekti. En yakın arkadaşı Barış'ı korumak için okuldaki zorbalarla tek başına mücadele eden Deniz zorbasına karşı hissettiklerini unutmak için farklı çözüm yolları dener.

Siz: Ahh beni tanıyorsunn Üzülmem mi sanıyorsunn Teo: Ne oluyor lan gece gece

"Ben aynı Teoman'ım, sen aynı Deniz. Biz yine çocukluğumuzdaki gibi oyun oynayacağız birlikte." ~friends to lovers

arkadaşı leyla'nın sevdiği çocuğu izleyebilmesi için okuldaki basketbol maçına giden deniz, yaşanan bir talihsizlik sonucu takımın kaptanıyla tanışması kaçınılmaz olur. deniz hiç bek inmediği bir şekilde hayatına giren bu kişiye olan hislerinin tek taraflı olduğunu sanıyordur. ‎╰┈➤ karakterler ve kurgu orijinal esere ait olsa da, konu ve yazı tamamen bana aittir. özenme, ilham adı altında konunun alınmasını istemiyorum. emek vererek buluyor ve oluşturuyorum. alınmamasını çok rica ediyorum ּ ֶָ֢.

"Teoman..." Sesimi duymasıyla bir anda doğrulup tekrar dudaklarıma yapıştığında bu sefer ellerini de tüm vücudumda gezdirmeye başlamıştı. Ben iyice kendimden geçmiş bir hâlde ona karşılık vermeye çalışırken soluklanmam için ayrılıp alnını alnıma yasladı. "Ev nasıl bir duygudur bilemem, deniz kızı. Ama bundan güzel olamayacağına yemin edebilirim."

"İlk aşk sadece bir yanılsama mıydı, yoksa kaçınılmaz bir son mu?" Leyla ile geçmişini kapatan Aras'ın son durağı Deniz'di. Deniz ise kalbinin ilk sahibi olarak Aras'ı gördü. Ama Teoman'ın Deniz'e duyduğu tutku, tüm dengeleri değiştirmeye yetti. Aşkın, geçmişin ve tutkunun çakıştığı bu üçgende; Deniz'in ilk aşkı, gerçekten son aşkı olmaya yetecek mi?

"Seni gözümde o kadar büyütmüşüm ki, gerçekte ne kadar sığ ve acımasız olduğunu görememişim. Sen benim çocukluğumun en büyük pişmanlığısın!" Bitez sahilinde rüzgâr yön değiştirdiğinde, yıllarca biriktirilen sessizlikler soyunma odasının duvarlarında patladı. Biri korkusunun ardına saklanıp tek bir kelimeyle her şeyi yakıp yıktı; diğeri ise çocukluğunu o karanlık odada bırakıp gitti. Şimdi Bodrum'un buz gibi yağmuru altında kesilen nefesler, kanayan eller ve geç kalınmış özürler var. Gururun kırıldığı yerde, bir heves mi galip gelecek yoksa hiç sönmeyen o eski yangın mı? "Çubuğu gözüme batırsan bile, ben hâlâ senin kekinin ortasındayım."

Ekrandan sızan küçük bir kıvılcım set arkasındaki o kaçınılmaz çekimle birleşirse ne olur?

"İtiraf et, sende istedin beni... hemde tüm hücrelerinle.." "Senden nefret ediyorum."

"Onu sevmediğimi sanıyordum...Hayır,nefret ediyormuşum."