Bir düşmanlığı diri tutmak, ateşini her zaman harlamak kolay değildi. İnsanlar sürekli çatışmaktan yorulabiliyor, o noktada da kendilerine kaçacak bir şey buluyorlardı. Belki bir dost, bir sevdalık... ya da sadece kendilerini mutlu edebilecek, kısa bir süre için bile olsa dökülen kanların içinde yüzdüklerini onlara unutturabilecek küçük bir şey. Evet, herkes bir yere kaçıyordu. Ama Fadime Koçari düşmanına kaçıyordu. ⊹ ࣪ ﹏𓊝﹏𓂁﹏⊹ ࣪ ˖

21. yüzyıldan 13. yüzyıla bir İsFad hikayesi.

İso'nun serbest bırakılma vakti gelir, ancak Fadime İso'yu Furtuna'ya geri vermeye hazır değildir. / 31. bölümün kına gecesi sahnesinden itibaren hikaye farklı bir yönde gitmektedir.

İso imkansız bir dilekte bulunur. Sabahındaysa kendini sekiz yıl geçmişte, üniversitenin ilk yılında bulur. Fadime'nin yaralarını daha erken sarma şansını elde eden İso, bu pervasız dileğinin ona Fadime'yi kaybettirebileceğini, nefretle kavrulan bir çift ela gözle karşılaşınca anlar.

Fadime ve İso'nun boşanmamak için uydurduğu türlü bahaneler. ~ Kurgu boşanmaya karar verdikleri günün sabahından başlar. Fakat kaza hiç yaşanmaz ve hikaye farklı bir yöne evrilir.

Bir adamın karısını ve ailesini geri kazanmak için ne kadar ileri gidebileceğinin hikayesi. Fadime ile evliliklerinin onuncu yılında olan İso, boşanma aşamasındayken çocuklarından ve karısından uzak kalmaya dayanamayaz, çareyi kadın kılığına girip eve "İsmet Abla" adında bir dadı olarak girmekte bulur. Kendi karısının yanında, kendi çocuklarının bakıcısı olarak yaşamaya başlayan İso için bu süreç hem komik hem de duygusal bir mücadeleye dönüşecektir.

Zoraki başlayan bir evlilik. Kanla yazılmış bir geçmiş. Ve inkar edilemeyen bir aşk. İso ve Fadime'nin hikayesinde asıl soru şu: Bu düşmanlığın ortasında yeşeren aşk, mutlu sona ulaşabilecek mi?

Fadime, İso'nun ölümünün ardından dünyada cehennemi yaşarken acılar içinde dilediği dilek gerçekleşmiş ve kendini aylar öncesinde henüz evlenmediği kocası tarafından kaçırılırken bulmuştu. ya da Fadime, kendini İso'nun onu arazi için kaçırdığı günde bulur. Ancak bir şeyler farklıdır çünkü bu sefer karşısındaki kişi artık düşmanı değil de sevdiği adamdır.

Satrançta kural ezelden beri belliydi. Şahların ihtişamı yara almasın diye ilk ateşe atılanlar daima piyonlar olurdu. Yıllanmış günahların bütün bedeli bu karanlık oyuna zorla itilen İsmail'e kesildiğinde, herkes Fadime'nin sessizce bu kurala uymasını bekledi. Ailesinin yıkıcı öfkesini kuşanacak ve kocasını feda edip o masum taşı tek bir hamlede tahtadan silecekti. Peki ya Fadime, kendisine dayatılan bu bitmek bilmez düşmanlığa sarılmak yerine tahtayı tamamen devirip İsmail'i seçerse?