Statystycznie rzecz biorąc, większość wypadków zdarza się w domu. W moim przypadku statystyka ta wynosi 100%. Nazywam się Vivian Hunt, jestem uzależniona od karmelowego latte, studiuję ekonomię i mam talent do pakowania się w kłopoty. Mój nowy start w Bostonie miał być prosty. Nauka, imprezy z kuzynem i zero dramatów. Giancarlo Vance - przyjaciel mojego kuzyna. W połowie Włoch, w całości dupek. Jeździ na motorze, na który boję się patrzeć, klnie po włosku, gdy go denerwuję (czyli ciągle) i patrzy na mnie tak, jakby chciał mnie albo zamordować, albo... no właśnie.

Beztroska smakuje słodko i pachnie tanizną.

Co, jak dwoje nastolatków o buntowniczym i łamiącym wszelkie prawa zachowaniu - zamieszkają razem? Chciałabym ZAZNACZYĆ, że w tym opowiadaniu znajdują się liczne błędy, jak i w pozostałej serii Mój mały chłopczyk - Kochamy siebie. Pisała to zbuntowana 16-latka, której na tamten moment w głowie była tylko zabawa. Mimo że teraz patrzę na to z zażenowaniem, jest to cudowne wspomnienie mojej młodości. Zdecydowałam pozostawić wszystkie powieści w oryginalnej wersji, ponieważ są częścią mojej przygody z pisaniem. I z tego miejsca chciałabym Ci życzyć, abyś się nigdy nie poddawał. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ○ Opowiadanie zawiera sceny erotyczne oraz liczne ilości wulgaryzmy Najwyższe notowane #1 w Romans - 14.10.2016 ♥

Jedna przyjaźń. Tysiące wspólnych wspomnień. I uczucia, których żaden z nich nie powinien czuć. Ethan i Julian znają się od dziecka. Są nierozłączni, różnią się niemal wszystkim, ale właśnie dlatego tworzą idealny duet. Do czasu, gdy codzienność zaczyna się komplikować, a granica między przyjaźnią a czymś znacznie większym powoli się zaciera. Czy da się uratować relację, kiedy największym zagrożeniem okazują się własne emocje?

,,Przy nim w końcu coś poczułam, mogłam oddychać" W Pleasanton miałam być tylko cieniem samej siebie. Grzeczną Madison, która nie zadaje pytań i zawsze gra według zasad. Ale wtedy pojawił się Brave. Chłopak ze srebrnymi oczami, który stał się moim najbardziej uzależniającym błędem. Mroczny, milczący i niebezpieczny w sposób, którego nie potrafiłam zignorować. Miał być tylko kimś, kto trzyma się blisko mojego brata, a stał się jedynym człowiekiem, przy którym po raz pierwszy poczułam, że żyję - nawet jeśli to życie miało mnie zniszczyć.