Girenin bir daha çıkamadığı, kandırmacalar, adaletsizlikler ve ölümlerden ibaret bir krallık: Walkuwan Krallığı. Gündüzleri cennetten kopma bir yerken güneşin batışıyla yaratıklar yuvalarından çıkar. Büyük vaatler ve hayallerle kandırılıp getirilen her şeyden habersiz insanlar; sadece bu topraklarda ortaya çıkan özel yetenekleri, yani Muwa'larıyla hayatta kalmaya çalışıyorlardı. Buraya getirilenlerden biri olsa da Muwa'ya sahip olmadığını düşünen Lusa'nın bu cehennemde hayatta kalma mücadelesi... Walkuwan'dan kurtulma yollarını araması... Buranın kendi geçmişiyle bağlantısı... Kuracağı dostluklar... Bulacağı aşk.... "Hayır, bu topraklarda her gece yaratıklardan şans eseri kurtuluyorum. Nasıl zarar görmeyeceğimi söylersin?" "Artık şans eseri değil, bu sana ben sağladığım için yaşayacaksın."

​"Beni öldürebilirsin, bıçağını bana da saplayabilirsin ama beni asla kendine aşık edemezsin!" ​Aras, sargılı olan sağ elini yavaşça kalbinin üzerine götürdü. Yüzünde, karanlığın içinden bile seçilebilen o takıntılı, pes etmeyen gülümseme vardı. Dudaklarını yavaşça oynattı. Sesi yoktu ama rüzgar onun o sessiz, tehlikeli kelimelerini odama kadar taşıdı: ​"Kendimi senin için parça pinçik ettim ufaklık... Şimdi söyle bana, bu kanlı aşkın karşısında daha ne kadar dayanabileceksin?" Ela, kendi küçük dünyasında KPSS'ye hazırlanıp hastanede kuracağı sakin geleceğin hayallerini kuran sıradan bir genç kızdı. Ta ki o gece yarısı, mahallenin karanlık ara sokağında işlenen o korkunç cinayete balkondan şahit olana kadar. Artık hayatı, elindeki gümüş sustalı bıçakla karşısında dikilen o tekinsiz adamın insafına kalmıştı: Aras. ​Aras; sarsılmaz, güçlü, tüm mahalleyi parmağında oynatan ama ruhu karanlığa teslim olmuş bir adamdı. Ela'nın bu sırra ortak olmasıyla birlikte, aralarındaki sessiz savaş başladı. Aras, genç kızın pencerelerini kapatmasını yasaklayarak onu her an izleyen bir ablukaya dönüştü. Ela, arkadaşının katili olarak gördüğü bu adamdan tüm ruhuyla nefret ederken; Aras, ona olan marazi aşkı yüzünden kendi ellerini duvarda parçalayacak kadar ona tapıyordu. ​Bir yanda kilitli çalışma odasının ardındaki sırlar, diğer yanda ise ilk kez kabuslarından ağlayarak uyanıp "Beni bu karanlıkta yalnız bırakma" diye yalvaran bir katilin çaresizliği... ​Nefretin sınırlarında dolaşan Ela, bu hastalıklı çekime ne kadar direnebilecekti? Kuralların mahallenin ara sokaklarında yazıldığı bu hikayede, duvarlar yıkılıp sargılar söküldüğünde geriye tek bir şey kalacaktı: Her şeyi yakıp kül eden, kaçınılmaz bir aşk.

Derler ki, hakikat en karanlık gecelerde yolunu kaybeder. Ben ise onu, ablamın kanının toprağa karıştığı gecede aramaya başladım. Her adımım beni gerçeğe biraz daha yaklaştırırken, kalbimi hiç hesap etmediğim bir uçuruma sürükledi. Çünkü bazı kaderler, bir cinayetin gölgesinde yazılır.

Karanlık Orman, asırlar boyunca gizliliğini korumuş olan bir sırdı. Hiçbir insan ormanın içine girememişti, içindeki güçlerden haberdar değildi. Valerie Raven, karanlık dumanların ardına gizlenmiş olan ormana üç yaşındayken bırakılmış ve on üç yıl boyunca tek başına orada yaşamıştı. Ormandaki canlılar ona yol göstermiş ve yetiştirmişti. Valerie, Karanlık Orman'ın kızı olmuştu. Fakat artık evi bildiği karanlığın içinden çıkması gerekiyordu. Aşkı tadacak, ayrılığın acısıyla boğuşacak, yol gösterecekti. Kapak Tasarımı: DiesLux 'a ayrıca teşekkür ederim.