Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Arkadaşına mesaj atacakken, arkadaşının abisine atan Göksel ve ona ayak uyduran Görkem.

"Yalnış mıyım?" "Yasaksın el kızı...en güzel yasağımsın."

"Benden bahsediyorsun amma ben yaşıyorum?" "Bazı ölülerin kalbi bir başkasının bedenin de atar,Viera.Sen o'sun amma aslında o değilsin..."

"Kalp atışlarım artık hiç olmayacak mı?" "Kalbin sökülmüşse bile ben göğüsünü attırmayı bilirim,birtanem." ⏳🕯️

"Gülüşün gökyüzüne karıştığında zamanın bizim için durduğunu anladım..."

"Git dersen giderim ama... Benim hikâyemin başrolü değil, figüranı olursun." Geçmişin hayaletleriyle bugünün gerçeklerinin bir yalan uğruna çarpıştığı bir hikâye. Düşmanının kızına duyulan imkansız bir tutku, Demir'in sert duvarları ve Eflal'in o duvarları yıkmak yerine üzerinde bir imparatorluk kurma iradesi. Bu bir teslimiyet değil; kendi enkazından doğan bir kadının, bir kalbin zehirlenerek yeniden doğuş savaşı. Zehir kana karıştı, oyun başladı. 📖 @onsrafirtinasi_ kalemiyle.

"Birimiz yaralı bir askerdi, diğerimiz onun yaralarına dokunmaktan korkan bir doktor... Ve o dağ başında, bizi birbirimize mahkum eden dört kış gecesi." Kaçmak için sığındığı o sağlık ocağında, hayatını kurtaran kadının esiri olacağını tahmin edemezdi Yüzbaşı. Dört günlük bir mahsur kalış, onları sadece fırtınadan korumadı; geri dönüşü olmayan bir yola, ucu açık bir anlaşmaya sürükledi. Önce zorunluluk, sonra bir imza... Söz bitti, esaret bitti ama oyun yeni başladı. "Bu evlilik ikimiz için de sadece bir kamuflaj, Doktor. Sakın sınırları geçme @Peeraa kalemi ile..

Bazı insanlar hayatına sessizce girer. Bazılarıysa savaş gibi. Lavin, geçmişini geride bırakıp sadece ayakta kalmaya çalışan bir hemşire. Alaz ise duygularını disiplinle bastırmayı öğrenmiş bir asker. Yanlış zamanda başlayan bir karşılaşma... Zorunluluktan doğan bir yakınlık... Ve sınırları baştan yanlış çizilmiş bir bağ. Aralarında ne aşk vardı ne güven. Sadece inat, çatışma ve görmezden gelinemeyen bir çekim. Ama bazı hikâyeler kalbinle değil, kaderinle yazılır. Ve kader, bazen en sert oyunu güneşin altında oynar.