"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Şiddet ve argo içerir. Ölüm onların yaşamıydı. Dört kızın kaderi aynıydı; ruhları farklıydı. Doğdukları gün, ölüm kapılarını aynı anda çaldı ve onları hayatta tutan nefes aynı kişiden geldi. Yaşamlarıysa yirmi yıl sürecek bir emanetten ibaretti. O yirmi yıl dolduğunda gözlerini başka bir dünyada açtılar: ırkların, büyülerin, krallıkların ve savaşların hüküm sürdüğü Ophidya'da. Evlerine dönebilmek için kadim bir bilmeceyi çözmeleri ve adı konmamış bir görevi tamamlamaları gerekecek. Girdikleri Akademi'nin taş duvarları arasında dostluklar kuracak, aşka bulaşacak ve en az büyüler kadar tehlikeli düşmanlar edinecekler. Çünkü bu dünyada her seçim bir büyü, her sır bir silah, her kalp bir savaş alanıydı. Onlar için Ophidya'daki yaşam ölümden zor olacaktı. "Ölümü karanlık son değildi sadece karanlık yaşama açılan bir kapıydı."

Bildiğini sandığın gerçekler, gün yüzüne çıkmaya başlayan kanlı sırlara dönüştüğü an, bu oyunda durduğun yer kesinleşir. Gerçekler saklandıkları yerden çıktıklarında, masum kalan herkes o yalanlar gibi yok olur; Geriye sadece geç kalmışlıkların izi kalır. SAYE, bir isim değil, bir varlık; kötülüğün, acımasızlığın, cinayetlerin, yok oluşların var oluşu. Enselerde nefes bulan, korkulara ayna olan... Ve bazen... Bir doktor ile hastasının arasında başlayan sessiz bir bağ, tüm bu karanlığın içinde filizlenen bir tohumdur.

Travmatik geçmişinden kaçmayı başaran Güneş Hazade arkadaşları ile gittiği mekandan hava almak için çıktığında takip edildiğini fark eder. Her şeyin bittiğini sandığı anda hayat onun için çoktan başka bir yol çizme kararı almıştı. Yıllardır peşinde olduğunu öğrendiği Atilla Oğuz Sarphan'ın hayatının merkezine bir anda girmesiyle bu Dünya'ya ait olmadığını öğrenir. İkisinin de istekleri basitti. Atilla ait olduğu boyuta, Güneş eski hayatına dönmek istiyordu. İstekleri doğrultusunda zorunlu birlikteliğe maruz kalmaları kaderin cilvesine dokunmuştu. Ya kadere boyun eğip aşkın ellerinden kayıp gitmesine izin vereceklerdi ya da oyunun kartlarını en baştan dağıtarak zorluklara göğüs gereceklerdi Onların dahil olduğu oyunun kuralı ise basitti: Beraber yaşayıp beraber ölmek.

Bir doğum gecesi yapılan hata, iki güçlü ailenin kaderini sonsuza dek değiştirdi. Elena Anastasia Volkov, Rusya ve İspanya'ya uzanan zengin bir imparatorluğun varisi, dünyaca ünlü bir model ve başarılı bir moda tasarımcısıdır. Ancak sahip olduğu şöhret, servet ve kusursuz görünen hayatın ardında baskıcı bir aile ve yıllardır saklanan karanlık bir sır vardır. Abisinin ölümünden sonra dev bir mirasın sahibi olan Elena, geçmişin izlerini takip ederken hayatını altüst edecek gerçekle yüzleşir: O, sandığı ailenin kızı değildir. Gerçekler ortaya çıktıkça iki aile, kayıp bağlar ve yıllardır gizlenen sırlar birer birer gün yüzüne çıkacaktır. Bazı kökler kaybolmaz, Sadece yanlış toprağa ekilir.

Aden, ailesinin maddi durumu sebebiyle taşınıp Demirhan Koleji'nde burslu olarak okumaya başlar...

Dora mı? Yoksa Kora mı? Hangisi galip gelecek? Yer altına bulaşmanın elbette ağır bedelleri olacaktı. Dora bu bedeli çok ağır ödeyecek ve bir dahada eski haline geri dönemeyecekti.

❝Sınıftan biriyle sevgili olmak istemiyorum.❞ ❝Sınıf değiştiririm.❞ Ya birincisindir ya da bir hiç. Derin Doğu mükemmel bir örnek öğrenciydi. Ortaokuldan beri ezeli rakibi olan Batuhan İlge Tan'ı geride bırakıp dönem birincisi olmayı başarmış, Türkiye geneli denemelerde derece yapmaya başlamış ve tatil boyunca ders çalışmıştı. Tek bir sorun vardı. Kimliği belirsiz bir suç dehası sınav sorularını çalıp suçu Derin'in üzerine yıkmıştı. Derin'in ise tek bir şansı vardı: Ona iftira atan bu psikopatı bulup ona dünyanın kaç bucak olduğunu gösterecek ve kariyerini lekeleyen disiplin cezasından kurtulacaktı. Hırsızı araştırırken ise Batuhan'ın ona yardım etmesi ise beklediği son şeydi. ••• "Benden nefret etmiyor musun?" diye sorarken sesimde hissettiğim duygu karmaşasından eser yoktu. "Birinciliği elinden aldım, seni suçladım, senden kaçtım. Ben-" Ne diyeceğimi bilemeden duraksadım. Herkese karşı övündüğüm şeyi ona karşı söylemek birden gözüme zor gelmeye başlamıştı. "Ben... Hep bir adım önündeyim." Tam karşımda durdu ve ifadesiz bir yüzle bana baktı. "Senden hiçbir zaman nefret etmedim Derin." Biz buyduk. Her zaman karşı karşıya kalırdık ama bu sefer... Birbirimizi boğazlamak istemiyorduk. EZBER BOZAN | BİR ADIM ÖNDE-1 Tüm hakları saklıdır! Herhangi bir kopyalama, çalıntı durumunda yasal işlem başlatılacaktır!

Kalp kırıklığı. O kadar acı ve boğucudur ki ne olduğunu anlayamazsın. Ve bazen acılar izler bırakır. Bunlara Girye denir. Acılar ruhunda girye bırakır. Dışarıdan kimse görmez, çünkü bilmelerini istemezsin. Ve bazen, hissettiklerin ve gösterdiklerin farklıdır. Unutma Parla; insanlar acıya boğulmaz. İnsanlar acıya boğdurur...

Herkes çocukluğunu özler. Ben ise hatırlamaktan korkuyorum. Çünkü bazı geceler sabah olmuyor. Bazı tokatlar sadece yanağı değil, insanın bütün ömrünü yakıyor. Ve bazı insanlar... Henüz on üç yaşındayken büyümek zorunda kalıyor. Geriye sadece nefes alan bir beden ve susmayı öğrenmiş bir kalp bırakıyor.