"හිල්ක්රෙස්ට් ඇකඩමියේ පරිපූර්ණ ප්රතිරූපයකට ඔයාගේ අනාගතය බේරන්න පුළුවන්. හැබැයි ඔයාගේම පරිපූර්ණ සෙවනැල්ලට පුළුවන් ඔයාගේ ජීවිතය හොරකම් කරන්න." ඩෙවියන් යනු පාසලේ දැඩි නීති රීති පයිසෙකටවත් මායිම් නොකරන ධනවත්, කැරලිකාර සිසුවෙකි. සෙලෙස්ටියා යනු එම නීති අකුරටම රකින, උඩඟු ප්රධාන ශිෂ්ය නායිකාවයි. වසර තුනක් තිස්සේ ඔවුන් එකිනෙකාට මුළු හදවතින්ම වෛර කළහ. එහෙත්, මධ්යම රාත්රියේ කොරිඩෝවක් කෙළවරදී සෙලෙස්ටියාගේම හැඩය ගත්, මුහුණක් නොමැති බියකරු සෙවනැල්ලක් ඩෙවියන් දකී. සිසුන් එකා පිට එකා අතුරුදහන් වන අතර, ඔවුන් පිළිබඳ මතකය පවා පාසලෙන් මැකී යයි. මේ මරණීය ශාපයෙන් බේරීමට නම්, වෛරය පසෙකලා අකමැත්තෙන් වුවද රහස් සන්ධානයකට එළඹීමට මේ සතුරන් දෙදෙනාට සිදුවේ. තමන්ගේම සෙවනැල්ල පවා විශ්වාස කළ නොහැකි පරිසරයක, ඔවුන් අතර ඇති වන නොනිමෙන ආකර්ෂණය මැද ඔවුන්ට ජීවිතය බේරාගත හ

Some words are never meant to reach their end

"මිනීමරුවෙක්ට වුණත් හදවතක් තියෙන්න බැරිද?" අතේ තවරුණ ලේ හෝදලා ඉවර කරන්න බැරි බව එයා දන්නවා. ඒත් රෑට නිදාගන්න බැරි වෙන්නේ ඒ ලේ නිසා නෙවෙයි... එයා බේරගන්න බැරි වුණ කෙනෙක්ගේ අවසාන හුස්ම නිසා. මිනිස්සු එයාව දැක්කේ සෙවනැල්ලක් විදියට. පිහියක් අතේ තියෙන යක්ෂයෙක් විදිහට. හැබැයි කවුරුත් දැක්කේ නෑ, එයාගේ ඇස් වල තියෙන නිහඬ කඳුළ. ඔව්, එයා මැරුවා. ඒත් එයාගේ ඇතුළේ තාමත් මැරිලා නැති එකම එක දෙයක් තියෙනවා... පුවේ තුවාලේට වඩා රිදෙන්නේ, එයා තාමත් මනුස්සයෙක් කියලා මතක් වෙන මොහොතවල්. කවුරුහරි අසරණ කෙනෙක් දැක්කම හිතේ ඇතිවෙන වෙව්ලීම. රාත්රියේ නිහඬතාවයේ ඇහෙන "ඇයි මම?" කියන හඬ. මිනීමරුවෙක් කියන්නේ හිතක් නැති කෙනෙක් නෙවෙයි. හිත රිදුනම කොච්චර රිදෙනවද කියලා දන්න නිසාම, අනිත් අයට ඒ රිදීම දෙන්න බැරි වුණ කෙනෙක් වෙන්න පුළුවන්. ඒ නිසයි අහන්න ඕනේ... අතේ ලේ තිබුණට, හිතේ තාමත් ආදරයක්,