Sonbaharlardayım sevgilim... Belki de sen ilkbaharını yaşıyorsundur. Dilerim mutlusundur. Ama benim içim, sen gittiğinden beri hep sarı yapraklar. Gönlüm sonbahara döndü; ne yazın sıcaklığına inanıyorum artık ne de ilkbaharın geleceğine. Belki bir daha mevsimler benim için değişmeyecek. İnsan âşık olunca yaz olur derler, ayrılınca kış. Ben ikisinin arasında kaldım. Üşüyorum ama donmuyorum, yanıyorum ama ısınmıyorum. Seni beklemiyorum aslında, mevsimleri bekliyorum. Ama sen beni sonbaharımda bıraktın... ve ben, en çok o yüzden hep sonbahardayım. Bu hikaye duru ve lavinyanin bır türlü beraber olmayaışın hikayesidir