Bir tarafta ömrünü vatanına adamış, aldığı her nefeste şahadeti göze almış, üniformasını gururla taşıyan bir asker... Onun için hayatın tek bir doğrusu, tek bir çizgisi vardır: Önce Vatan. Göğüsleyeceği fırtınalar, gireceği çatışmalar bellidir; peki ya kurşun geçirmez iradesi hiç beklemediği bir duvarla sarsılırsa? Diğer tarafta ise Karadeniz'in en büyük, en köklü aşiretinin gelecekteki ağası... Aynı zamanda yeraltı dünyasının adını fısıldatmaya yeten tehlikeli lideri. Kendi kurallarından başka kural tanımayan, gücüyle hükmeden bir adam. Karadeniz'in dalgaları kadar hırçın, o dağlar kadar geçit vermez. Gece ile gündüz kadar farklı, siyah ile beyaz kadar zıt bu iki insanın yolları hiç umulmadık bir anda, keskin bir virajda kesişiyor. Görev bilinciyle atan bir namluyla, illegal dünyasının soğuk kuralları karşı karşıya geldiğinde ne olacak? Önlerine çıkan engeller onları birbirine mi düşürecek, yoksa sırt sırta verip tüm dünyaya kafa tutmalarını mı sağlayacak? Silahların gölgesinde; sadakat ile gücün, töre ile adaletin savaşı başlıyor. Onlar için ya yan yana yürümek vardır ya da karşı karşıya ölmek.

•Gerçek Aile Kurgusu •Aşk Kurgusu •Asker Kurgusu Üsteğmen Umay Akdağ, sevdiği adamın komutanı olmasından dolayı aşkına karşılık veremez ve aralarına mesafe koyacak sözler söyler. İki yabancı gibi olan ikiliyi kader Trabzon'da tekrar birleştirir. Trabzon'a geleli bir hafta olurken bir arama gelir. Arayan kişi Vedat Kayadağ'dır. DNA testi yaptırmak istediğini, kızları olabilme ihtimallerinden bahseder. Umay Akdağ bu sözlere inanmaz ve numarayı siler. Fakat kader ağlarını çoktan örmüştür. Kayadağlar, Üsteğmen Umay Akdağ'ın biyolojik ailesidir. Asıl işleri karıştıran şey ise, sevdiği adamın, yani Yüzbaşı Aslan Bora Demirel'in ailesi ile Kayadağ Ailesi'nin ezelden beri düşman olmasıdır.

"Kaptan, kaptan, kaptan!" Tribünden gelen sesler kulağıma dolarken son set sayısı için servisteydim. Topu atacak, ralliyi başlatacaktım ve bu sayıyı aldığımızda oyunu bitirecektik. Bu sesler, bu zemin, aynı sahayı paylaştığım arkadaşlarım... Hepsi benim hayatımın kısa özeti gibilerdi. Aileden yana yüzüm gülmemiş olabilirdi ancak gönülden bağlı olduğum voleybol, ailem yerine koyduğum arkadaşlarım vardı. Birde ben vardım işte. Işıl Okyay. Topu yere atıp üç kere sektirdim. Bir kez elimde çevirdim ve son olmasını umduğum ralliyi başlattım. Dikkatli bir şekilde servisi kullandım. Top hızla filenin üzerinden geçerken benim için ralli, sizin içinse hikâye başladı. İyi okumalar ve iyi eğlenceler. ... 09.08.26 #1 spor. 11.08.26 #1 voleybol. 22.08.26 #1 acı. 22.08.26 #1 biyolojikaile. 26.08.26 #1 kardeş. 30.08.26 #1 ikiz. 03.09.26 #1 kolej. 06.09.26 #1 gençkızedebiyatı.

Başka bir ihtimalde, sevilebilir miydim?

" +18 bölümler vardır " Kan davasının son bulması için kurban edilen bir kız ve acımasız bi ağa

"Ben seni sevmiştim, sen bana o sözleri söylerken de seviyordum ama sen beni bir kez olsun kırmaktan çekinmedin." Yakarışımı duydu. O da tıpkı benim gibi ağlıyordu. "Yapma Belgin!" "Kaybettim Aktan!" Hızla göz yaşlarımı sildim ve ona toprak parçasını kaybettim. "Bak kaybettim yok. Gitti. Neyi nasıl yapmayayım? Bunu sen yaptın. Senin eserin bu!" Ellerim titriyor, kalbim sızlıyor ve aklımı kaybediyordum sanki. "Ben seni sadece sevmiştim. Beni bu hale getirebileceğini bilemedim." *** Yetişkin içerikli bir kitaptır.

"Bir kapı açıldı... ve bütün hayatı değişti." Tarih gezisine gitmekten başka hiçbir şey istemeyen genç bir kız, Topkapı Sarayı'nın gizemli bir odasında bulduğu eski bir yüzüğe dokunduğu anda kendini yüzyıllar öncesinde bulur. Artık ne telefonu çalışmaktadır ne de geri dönebileceği bir yolu vardır. Osmanlı Sarayı'nın ihtişamı, entrikaları ve sırları arasında hayatta kalmaya çalışan genç kız, zamanla buraya gelişinin bir tesadüf olmadığını öğrenir. Onu bekleyen kişiler... Yüzyıllardır saklanan bir sır... Ve geçmişi değiştirebilecek tek kişi... Acaba kader, onu neden Osmanlı'ya çağırdı? Yoksa bu yolculuk, sandığından çok daha büyük bir kaderin başlangıcı mıydı?

Askeri kurgudur. +18 şiddet ve küfür içerir...🔥 İlk yazılma tarihi: 12.04.2023 İlk yayınlanma tarihi: 22.01.2026🕊️ 🐢⚜️🥀💌 Bir çiçek vardır. Adı Vadi Zambağı. Ormanın en kuytu, en karanlık köşelerinde açar. Herkes onu narin sanır bembeyaz boynunu büktüğü için güçsüz zanneder. Ama o zambağın köklerinden yapraklarına kadar her hücresi Zehirle doludur. O zehir onun hayatta kalma gücüdür. Kimse... Kimse ona dokunamaz. Kimse onu ezemez. Çünkü o... Güzelliğinin altında bir savaşçı gizler. İşte o çiçek Vadi Zambağıdır. 🐢⚜️🥀💌 "Sen de benim Vadi zambağımsın... Aslan kızım. Göründüğün kadar narin ama canını yakmak isteyene... Ölümcül olacaksın." Babasının ona miras bıraktığı o "Zehir" adını ve vadi zambağının zehrini ruhuna mühürleyerek hücreden fırladı. Şırnak'ın dondurucu karanlığına, bembeyaz karların üzerine doğru, elinde yeşil kaplumbağası ve üzerinde kanlı badisiyle bir ok gibi koşmaya başladı. O gece karların üzerine düşen her damla gözyaşı, bir çiçeğin uyanışıydı. Çünkü Süveyda artık bir vadi zambağı gibiydi; beyazlığı masum, özü zehirdi. Kokusu huzur verse de dokunuşu kalp durdururdu; zira masumiyetin bu kadar öldürücü olabileceğini dünyaya sadece vadi zambağı öğretirdi. 🐢⚜️🥀💌 Ağlamak için gözden yaş mı akmalı? Dudaklar gülerken, insan ağlayamaz mı? Sevmek için güzele mi bakmalı? Çirkin bir tende güzel bir ruh, kalbi bağlayamaz mı? Hasret; özlenenden uzak mı kalmaktır? Özlenen yakındayken hicran duyulamaz mı? Hırsızlık; para, malmı çalmaktır? Saadet çalmak, hırsızlık olamaz mı? Solması için gülü dalından mı koparmalı? Pembe bir gonca iken gül dalında solmaz mı? Öldürmek için silah, hançer mı olmalı? Saçlar bağ, gözler silah, gülüş, kurşun olamaz mı? VICTOR HUGO

"Rüzgar. Sapıkmısın lan. Niye birden dibimde bitiyorsun." Çapkın bir gülüşle bakıyordu bana. "İç çamaşırlarını benden hiç saklama. Daha önce gördüm. Hiç yakıştıramadım. Genç kızsın. İnsan bir dantelli falan giyer." Yüzümün kızardığını hissedince koluna vurdum. Gözlerim korku dolu ona bakarak. "Yoo. Sen kesin sapıksın. Sanane benim iç çamaşırımdan." "Öyle deme. İlerde beni sevdiğini söylediğin de onları en çok ben göreceğim." Evet aklımdan neler geçiyor tövbe tövbe. Hızlıca iterek kendimden uzaklaştırdım. "Tövbe. Sana asla onu söylemiycem." Kaşları havaya kaldırarak bana baktı. "Neyi." "Seni sevdiğimi." Rüzgar gülümsemesi yüzünde büyüdü. "Şuan söylemiş oldun."

Dişlerinde dilini gezdirirken dudakları karanlık bir gülümsemeyle yavaşça kıvrıldı. "Düşündüm de, seni sevişmeye ikna etmek, sevişmekten daha keyifli olacak... "