Sivri diliyle eleştiri videosu çekip paylaşan Feyza Soysal'ın bu sefer hedefinde; işine karışılmasından hazzetmeyen kalp ve damar cerrahı Merthan Özkan vardır! ** "Bir sorun mu var?" dedi Merthan, başını hafifçe oynatarak. Feyza ona bakmak yerine odadaki diğer doktorlara baktığında Merthan, iki kaş göz hareketiyle onları odadan çıkardı. Feyza onlar odadan çıkana kadar bekledi. Çıktıklarında ise sinirle "Ne gibi bir sorun olabilir ki?" dedi. "Herkes gözlem yapmaya gelip kan aldı ama sadece ben gözlem yapmak için gelmişim gibi, kan almak isteyince 'gözlem gözlem,' deniliyor." "Boş versene, hemşire olmayacak mısın sen? İki yıl sonra istemeyeceğin kadar kan alırsın." "Olsun, herkesin neden gerisinde kalmak zorundayım? Bana haksızlık yapılıyor!" Merthan onun sinirini pek dikkate almadı, hatta belki de çocukça buldu. Feyza buna daha çok sinirlenerek "Ve bunda senin de suçun var!" diye gözlerini ona dikti. "Ben ne yapmışım?" "Yapmıyorsun işte. Haksızlığa göz yuman da haksızlık yapan kadar suçlu değil mi?" Merthan çayını bitirip masanın üzerine koydu, sonra sırtını doğrultarak "Tamam," dedi. "Git malzemeleri al, odama gel." 03.07.2019

Yapacağım tek bir şey vardı; ölmek. Bunun için konuştuk, bunun için anlaştık. Tek bir koşulum vardı; canımın yanmamasıydı. O da öyle dedi: canın yanmayacak. Nasıl ve ne zaman öleceğimi bilerek her günümü onunla geçirdim, ona bakarak, onunla konuşarak, ona gülümseyerek. Bana öfke duymadı, ailesi gibi benden nefret de etmedi, beni insan yerine koydu, herhangi bir insanın yerine... Fakat ben öfke duydum. Çünkü bazen en çok acıtan şey, ölmek değil; birinin, seni hâlâ ölmesi gereken biri olarak görmesidir. "Onu sevmeden önce dünyası çok gelirdi gözüne; daha ne kadar yaşayacağını düşünürdü. Onu sevdikten sonra ise ne zaman öleceğinden korkmaya başladı; dünyası az geldi gözüne."

Önüme bir kadeh koydu, içine şarap doldurdu ve ince uzun parmaklarıyla masa da bana doğru ittirdi. Kimse dokunmadı, sadece gözlerimiz değdi kadehe ama o kadeh devrildi, kucağıma düştü ve içinde ki şarap bedenime yayıldı. Bu şarap benim kanımdı, şarap şişesinin kırılan cam parçaları benim kalbimdi ve kucağıma düşen bu kadeh benim hayallerimdi. Kadehi bana uzatan bu adam ise ölümle aramda ki tek engeldi.

Annemin kanı avuçlarımın arasından süzülüp giderken, onun dudaklarında kaybolmanın nefretini içimde bir kere daha yaşadım, yaşattım. Bu duyduğum sonsuz aşk için bile kendimden her gün daha fazla nefret edecektim. Ve onu öldürmek için her yeni güne kendimi öldürerek başlamaya hazırdım.

Valinin Oğlu| TAMAMLANDI Odunculuk işi yapan Veysel bir gün küçük kızının ısrarlarına dayanamayarak onu da yanında götürür ve askerlerin önünü kesip Vali'nin kaybolduğunu söylemesiyle tedirgin bir güne başlar.. Günün devamında odun için gittiği yerde Vali'yi bulur ve onu evine götürerek iyileştirir.. Hesapta olmayan bir şekilde Vali kendisinin bir oğlu olduğunu söyler ve oduncunun küçük kızı Nazlı'yı büyüyünce gelini olması için ister.. Oduncu ise bu teklifi kabul eder... Bu olaydan yıllar sonra Nazlı ve Ali Merdan kim olduklarından habersiz bir çeşme başında karşılaşırlar... Hikaye 1600-1700 yıllarında Osmanlı' da geçer. Gerçek kişiler, isimler ve olaylarla bir bağlantısı yoktur.. #Yetişkin içerik barındırır.

••Kitaba ara verildi. Bronz serisi final olduktan sonra devam edecek ve 2026 yılı içinde raflarda olması planlanıyor. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Telefonu elime alıp numarayı girdikten sonra Ercü Amca'ya baktım. "Ne yazacağım?" Sormamı bekliyormuş gibi öne atıldı ve "Pezevenk tohumu yaz," dedi hemen. Ağzım kararsızca açılıp kapanırken "Bu, biraz ağır değil mi?" diye sordum. "Numaramı mahkemeye verip beni dava edebilir." "Burada hakaret ettiğin kişi o değil, benim. Sonuçta o, benim tohumum ve seni dava etmeyeceğime söz veriyorum Dora. Dediğimi yap." "Parmaklarını falan kıvırmadığına emin misin?" dedim kuşkuyla. "Bunu yaptıysan yeminin geçersiz sayılır." Her zamanki gevrek, neşe dolu kahkahasını attı. "Ben bir kötürümüm evlat," diye hatırlattığında omuzlarımı düşürdüm. Haklıydı, istese bile bana kusursuz bir yemin veremezdi. Alt dudağımı kemirerek istediği şeyleri yazdım. "Eklemek istediğin başka bir şey var mı?" "Vicdansız hergele, hayırsız evlat, soysuz piç-" "Bu doğrudan şahsına hakaret," diyerek onu uyardım. "Onun soyu da benim ve seni dava etmeyeceğimi söyledim. Elini korkak alıştırma Dora, hadi yaz ona. Bu yaşlı adamın intikamını al." "Ehm tamam," dedim pes ederek ve bildiğim en vurgulu hakaretleri düşündüm. "Mankafa, ahlak yoksunu, kibir yuvası, kokuşmuş surat, sen işe yaramaz yırtık bir galoşsun ve tek vasfın insanların bileğine takılıp onları rahatsız etmek." Yazdıklarımı yüksek sesle okuduğumda Ercüment Amca neşeyle güldü. "Galoş oldukça yaratıcı, bunu sevdim. Hemen gönder." "Bunlar doğrudan hakaretler. Kesinlikle beni dava edecek." "Bunu yapamaz," dedi kendinden emin bir tavırla. "Yapacak olursa karşısında dedesini bulur." "Teşekkür ederim ama bu, beni hiç rahatlatmadı. Hatırlatırım seni bir bakım evinin kapısında buldum. Hem de aidatını ödemediğin için sokağa atılmıştın."

''Ahu Dila Tanin.'' Sesi şehrime düşen yıldırım gibiydi, sesi şehrime düşmekle kalmayıp evimi viran ederdi. Dehşetle kapattığım gözlerim, adım yabancı sesin dudaklarından döküldüğünde aynı dehşeti yaşarcasına tekrar açıldı. ''Lezâ Çukuru... Cehennemin yedinci kapısının önüne gelmekle kalmayıp, alevli ateşe dokunan ellerinle kapıyı açtın ve o çukura düştün.'' Birkaç adım attı, sıcak nefesi soğuktan çatlamış olan dudaklarıma değdi. ''Cehenneme hoş geldin diyemeyeceğim, sen zaten çok uzun zamandır burada yaşıyorsun.'' 🕸🕷

Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

1.Kitap Tamamlandı ✅️ 2.Kitap Yakında ⏳️ "Ömür hasta ve bu videoya göre hastalığı da ileri seviye. Dissosiyatif Kimlik Bozukluğu senin sandığın veya istediğiniz gibi tedavi edilmez. Ne derseniz deyin ama onun dışarıda özgürce dolaşması başta sizin ve diğerleri için tehlikeli." Fakat ne Ateş ne de Rüzgar adamın dediğini duymamıştı. 28 yıl önce yer altında ki dengeyi sağlamak için kurulan Suskunlar bir sabah yok edilirler. Fakat her yok ediliş bir doğuşa işarettir. Ölüm yıl dönümlerinde dengeyi tekrardan kurmak için küllerinden yeniden doğarlar. Londra Suskunlar'ın geri dönüşü ile sarsılırken Ömür Alya onu aniden bırakıp Londra'ya gelen abisi ve sevdiği adamın yanına gider. Fakat ufak bir sorun vardır. Gelen kadın Ömür Alya değil Alya'dır ve bunu sadece sevdiği adam fark eder. 🎭 Yayınlanış Tarihi : 27 Nisan 2023 Wattpad'e tekrardan dönüp yayınlanış tarihi : 07.02.2025 💢Yazar Notu💢 Bu isimle yazılan ilk ve tek kitaptır. Hakları saklıdır. 🎭