Almira Sarmaşık, hayatı boyunca dikkat çekmeyen kendi halinde, arkadaşları ile takılan bir kızdı. Fakat biri daha vardı, o kişi kendisini bilmiyordu belki ama Almira onun her şeyini biliyordu çünkü 3 yıldır sevdiği adamı sadece uzaktan izliyordu. Hiç bir zaman başkaları tarafından dikkat çekmedi ama hep onun dikkatini çekmek istedi. Aras Deniz, üç senedir deli gibi sevdiği insandı. Sevdiği adamın dikkatini çekmeye çalışırken acaba başkasının mı dikkatini çekmişti? Çünkü ansızın bir gece bilinmeyen bir numaradan mesajlar almaya başlamıştı fakat düşündüğü gibi mesajlar onun için değildi... Siz : Sana acıyorum. 053*** : Tamam bana acı. 053*** : Ama gel, sana ihtiyacım var herkesten her şeyden fazla... "Ormanı içinde barındıran gözlerin keşke yağmur kokan toprağıma, benim gözlerime çevirsen. Belki o zaman gözlerindeki ormanın toprağı olabilirim." ~ "Herkesi sevebilirsin. Bu beni incitir. Fakat onu sevmen, işte bu kalbimi parçalara ayırır." ~ Ve 3 yıl 1095 gün yapar...

Efnan Yürek, bir lise son sınıf öğrencisiydi her insanda olduğu gibi kırmızı çizgileri, zaafları onun için çok önemliydi ve hayatında iki zaafı vardı yani iki insan. Sezen Yılmaz ve Karan Yılmaz. Efnan'ın ikiz kardeş olan arkadaşları Sezen ve Karan onun çocukluk arkadaşlarıydı, bütün hayatları beraber geçmişti nerdeyse. Fakat bir an, her şey değişti. Efnan ne zaman Karan'dan hoşlandığını hissettmişti her şey domino taşı gibi devrilmeye başlamaştı. Bu Efnan için korkutucuydu çünkü ona duyduğu sevgi yüzünden yapamayacağı şey yoktu sanki, yani öyle düşünüyordu. Karan onun kırmızı çizgisiydi, zaafıydı. Aynı Sezen gibi. Bu duyguyu hoşlantı zanneden Efnan'ın bu yalandan uyanması uzun sürmeyecekti. Çünkü Karan'ın onun tanıdığı Karan olmadığını anlaması her şeyi bozacaktı, o değişmişti küçükken oyun oynadığı çocuk değildi. Yalandı her şey ona dair. Ve Çağan Çelik bu yalanı oluşturan parçaların son ve en önemli parçasıydı, Efnan'ın kafasını her konuda karıştıran Çağan, Karan'ın en yakın, en güvendiği arkadaşıydı. Peki Efnan'ın? Yalan. Çağan'la ve Karan'la ne yapacağını bilmiyordu bu yalana dair üçüncü kişi kendisiydi bunu da bilmiyordu. Karan bir çukurdu düştükçe tekrar düştüğü bir çukur. Ama her düşüşün bir sorun olduğu gibi sonu da vardı, Sorundu Çağan, her duygunun sorunuydu ve sonuydu. * "Seçimini yaptın Efnan, bir mayın tarlasında yürüyorsun o yüzden bastığın yere çok dikkat et, çünkü son bastığın yerle beni kaybettin."