"Eline bir pansuman yapalım." "Gerek yok. Bırak gitmek istiyorum." "Gitmeni istemiyorum." "Gitmek istememe sebep olan sensin. Hem senin bir üniversiteye geçince nişanlanacağın sevgilin var. Niye onun yanında değilsin? Git Alihan. Ona git. İhtiyacı vardır sana." "Benim sana ihtiyacım var ama Liz." "Benim sana yok. Üstelik diretmeye devam edersen iki yabancı bile olamayacağız." ... O benim evimdi bir zamanlar ama şimdi evim başkasının evi olmuştu. Benim başından beri hiç evim olmamıştı ki. Sadece ben öyle sanmıştım. "Konuşalım. İstersen gösterme bana yüzünü. Kapı arkalarından konuşalım. Görme beni." "Konuşalım. Tamam konuşalım. Neyi konuşalım? Nereden başlayalım? Şeyden başlayalım istersen. Dur neydi? Tamam hatırladım. Beni nasıl kandırdığını konuşalım. Beni bir masala inandırıp duygularımla nasıl oynadığını konuşalım." Yatağımın yanındaki abajuru kapıya fırlattım. Adımlarımı kapıya doğru attığımda ondan gelen sesle sustum. "Liz ayaklarında terlik yok. Gelme Liz! Lütfen gelme! Yaklaşma! Ayağına cam batacak gelme! Terlik sesi duymuyorum gelme!" Camlardan biri ayağıma saplandı. Ayağıma batan camla acı çığlığımı duyunca odamın kapısını yumruklamaya başlamıştı. "Liz yalvarırım gelme. Ayağın mı kesildi? Çok mu kanıyor? Çok mu canın yanıyor? Gelme güzelim! Nolur gelme! Tamam konuşmayalım. Susalım. Liz yaralandı." Dudaklarımdan çıkan hıçkırığa engel olamadım. Elimi ağzıma kapattım. Ağladığımı bilsin istemedim. Başarılı olamadım. Duydu beni. "Güzelim ağlama! Benim için bir damla gözyaşı bile düşürme o gözlerden. Söz veriyorum. Hiç sesimi çıkarmadan oturacağım. Konuşmayalım. Varsın bugün konuşmayalım. Ağlama!" Sözlerinin ardından anladığım kadarıyla kapının önüne çökmüştü.Kapının önüne ben de çöktüm. Ellerimi kapının üstüne koydum. Sanki onun da elleri

Vaveyla: Geçmişin Sessiz Çığlığı Umay, tıp fakültesi 5. sınıf öğrencisi, zekası ve azmiyle kardeşini hayatta tutmaya çalışan genç bir kadındır. Hayattaki tek dayanağı, kalp yetmezliğiyle boğuşan ve doktorların sadece üç ay ömür biçtiği kardeşi Elif'tir. Umay, kardeşini kurtaracak maddi güce sahip olmasa da, geçmişin karanlık dehlizlerinde bir çıkış yolu olduğuna inanır. 15 yıl önce ailesini kaybettiği o dağ evine, içinde sönmek bilmeyen bir kin ve mecburiyetle geri döner. Bir zamanların zenginliğini ve ihtişamını temsil eden bu ev, şimdi sadece kan kokusu ve pişmanlık fısıldamaktadır. Umay, babasının çalışma odasındaki tozlu sırların arasına dalarak hem Elif'in geleceğini hem de ailesinin karanlık geçmişini aydınlatmaya çalışacaktır

Anne sevgisinden yoksun, mafya gölgesinde büyümüş bir kadın... Kendi karanlığından bir parça bulduğu lise aşkıyla hayata tutunmaya çalışır. Nişanlandıklarında her şeyin düzeleceğine inanır; geçmiş susar, gelecek konuşur sanır. Ama bazı yaralar sandığından daha derindedir. Aldatıldığını düşündüğü an, tüm güveni yerle bir olur. Ve tam geçmişin sesini susturduğunu sanırken, yakın arkadaşı-tek güvendiği kişi-ortadan kaybolur. Şüpheleri onu yeniden eski nişanlısına götürür. Gerçeği öğrenmek için yaptığı anlaşmalı evlilik, aslında hiç çıkamayacağı bir oyunun ilk hamlesidir. Bir şarkı çalmaya başladı uzaktan... Neşeyle başlayıp, acıya evrilen bir melodi. Tüm anılar, tüm yalanlar ve sessiz çığlıklar o notalarda saklıydı. Gözlerini kapattı, çünkü artık hiçbir son, onu şaşırtamazdı. Ve belki de en kötüsü buydu artık hiçbir şey hissetmiyordu. Kalp, her darbeyi affetmez. Aşk, her savaşı kazanmaz. Ve bazen... intikam bile teselli etmez. Bu hikâyede kazanan yok. Sadece sessizce yanan enkazlar var.

"Bir bozuk saattir yüreğim,hep sende durur..." Karanlık odalar vardır.Zifiri karanlık,gözlerinize değil beyninize işler. O odada bir günden fazla durursanız artık delirme noktasına gelirsiniz.Canavarlar vardır.Hiç beklemediğiniz yerden çıkar ve size saldırırlar.Hayır baştan yaz.Canavarlar dışarıdadır,karanlıkta gelmesinden korktuğumuz canavarlar asıl bizi karanlıkta bırakanlardır. Çocukluğundan beri annesinin takıntısı yüzünden hayatı kısıtlanarak yaşayan Alisa bu duruma adapte olmaya zorlanmıştır. Alisa, küçük bir fanusta büyüyen balıktan farksızdır.Ama o artık okyanusa kavuşacağı umudunu çoktan kaybetmiştir. Halasının acil çağırması ile Ağrı'ya giden Alisa annesi hakkında ucu bucağı olmayan gerçekler öğrenirken kendini miras için bir oyunun içinde bulur. Sadece para üzerine kurulan bu oyunda kaybeden olacak mıydı ya da kazanan.Bilmeden oynadı kozunu.Çünkü para onun kafasının içine zorla kazınmış bir mirastı.Kim bilir bu hikayede başka miraslar da çıkacaktı karşımıza. "Bana yıllardır kanadımın kırık olduğunu söylüyorlardı..Oysa ben sadece uçmayı bilmiyordum..."

Düşmanı mı yakalamlısın yoksa masumu mu korumalısın? Adalet mi Merhamet mi? Terörle Mücadele Savcısı Eser Elmas ve Kıdemli Üsteğmen Barlas Çakmak>> "Katil olunacak nefretten, katil olunacak aşka..." "Uğruna öleceğim iki şey var: Vatan ve sen Eser'im." Eğer sevdiğin kadın operasyondan önce kafana silah dayamadıysa, tebrikler Barlas Çakmak'tan daha şanslısın.

"Adaletin sustuğu yerde mermiler konuşur, silahlar davacı olur, ölenler ise davalı..." Gökçe Sağlam, çocukluğunu bir terör saldırısının gölgesinde, babasının yasını tutarak bırakmıştı. Yıllar sonra Hakkâri Yüksekova'ya Savcı olarak atandığında, çantasında sadece kanun kitapları değil, yıllardır sönmeyen bir intikam ateşi de vardı. Boran Tugay Kalenderoğlu ise vatanına sevdalı, her kaybettiği silah arkadaşıyla biraz daha çelikleşmiş bir komutandı. Kader, bu iki sert karakteri barut kokulu bir coğrafyada yan yana getirdiğinde, kimyanın en eski kuralı işlemeye başladı: Ateş ve barut yan yana gelirse, patlama kaçınılmazdır. Kartların yeniden dağıtıldığı Yüksekova'da, bu patlamadan geriye küller mi kalacak, yoksa küllerinden doğan bir aşk mı? Gökçe ve Boran... Adaletin mermilerle yazıldığı bir savaşta, kalplerini kime teslim edecekler?

Gökçe ve Boran... İki yaralı yürek, soğuk yetimhane duvarlarının arasında birbirlerine yuva olmuş iki küçük beden... Hayat, acımasız yüzünü daha çocukken göstermişti onlara. Ama onlar, bu sert hayata karşı birbirlerinin sıcaklığında sığınak bulmuşlardı. Ta ki kader, o küçük elleri birbirinden ayırana dek... Gökçe, Ankara'ya gitmişti, Boran ise İstanbul'da kalmıştı. Ama ikisi de her gece aynı gökyüzüne bakıyor, aynı mavilikte birbirlerini arıyorlardı, belki de aynı maviliklerde kaybolmuşlardı... Eğer iki kalbinin kaderi birlikte yazılmışsa, bir gün elbet yolları yeniden kesişirdi. Boran, vatanı, bayrağı için canını ortaya koyan bir bordo bereli üsteğmen olurken. Gökçe ise adaletin sesi olabilmek için avukat... belki de bir gün savcı olacaktı. Belki de kader, onları yeniden buluşturmak için bu iki mesleği kalplerine işlemeyi seçmişti...

Gerçek bildiğin her şey bir yalandan ibaret olsaydı ne yapardın? Güvendiğin insanlar aslında seni en çok yaralayan kişiler olsaydı..... Ayça ARAF bir gün gözlerini açtığında hayatının hiç de bildiği gibi olmadığını anlayacaktı Hafızası sırlar ve düşmanlarla dolu bir dünyanın kapısını aralayacaktı. O yolda ona yardım edenlerde olacak.... Yok etmek isteyenlerde. Ve hepsinin ortasında tek bir kişi var. "Melih" Kalbi ona güvenmesini söylüyor Ama aklı Onun düşman olduğunu fısıldıyor. Peki gerçek hangisi? Çünkü bazen insanın en büyük düşmanı.... HAFIZASININ içindedir.

Bazen hayat, hiç beklemediğin anda birini karşına çıkarır. Miran ve Efsun yıllardır aynı şehirde, aynı hayatın içinde ama yolları hiç kesişmedi... Ta ki tesadüf sandıkları bir karşılaşma her şeyi değiştirene dek. Soft bir arkadaşlıkla başlayan her şey, sırlar ve geçmişin gölgeleriyle sınanacak. Miran'ın yıllardır gizlediği duygular, Efsun'un öğrenmesiyle ortaya çıkacak gerçekler... Peki, aşk her şeyi affedebilecek mi? Yoksa geçmiş, onları birbirinden sonsuza kadar mi ayıracak? ... "Temas bağımlısı mısın sen?" "Senin temasına bağlıyım."