Pierwsza część dylogii Race Mówią, że od nienawiści do miłości jeden krok. Czy w przypadku tej dwójki będzie identycznie? April Hill, dręczona koszmarami przeszłości, przenosi się do słonecznego Miami, aby naprawić siebie. Na jej drodze staje irytujący Zander Hoffman, którego obecność wywołuje u dziewczyny burzę emocji. Od samego początku przyjaciel jej brata wyprowadza dziewczynę z równowagi, zaburzając spokój, którego pragnęła zaznać po przeprowadzce. Pomimo wcześniejszych uprzedzeń do chłopaka, April odkrywa, że w nieoczekiwany sposób jego obecność staje się dla niej ukojeniem. W miarę jak relacja między nimi się rozwija, oboje muszą stawić czoło ciągnącej się za nimi przeszłości, która zagraża ich dalszej przyszłości. Czy zdołają wygrać wyścig z demonami, które ich ścigają, czy może przeszłość ostatecznie zwycięży? "Race against the past" to pełna emocji opowieść o tym, jak czasem to, co najbardziej nas irytuje, może stać się naszym największym źródłem siły. Czy April i Zander zdołają odnaleźć spokój w miłości, która rodzi się z chaotycznych zakamarków ich serc?

18 - letni Han Jisung po błaganiach swojego najlepszego przyjaciela - Hyunjina postanowił pojechać z nim na wakacje, do jego grupki przyjaciół. Głównym jego celem było się wychillować i odpocząć od ciągłych obowiązków... Tak miało być, dopóki nie poznał tego jednego chłopaka. Jego obecność z pewnością nie pomagała w rozluźnieniu się... * !! możliwe sceny 18+ (narazie nie wiem czy będę je pisać, ale jest taka możliwość) !! 𐙚 To mój pierwszy Fanfik, więc przepraszam za jakiekolwiek błędy czy cokolwiek innego, możecie mi to zgłaszać, żebym się poprawiała! 𐙚 Komentujcie!! Naprawdę to kocham! początek : 30.01.2026 koniec : 𐙚 Miłego czytania!^^

Han Jisung miał w życiu wiele ambitnych marzeń. Zdanie matury nie było jednym z nich. Na ten moment wystarczyło mu jedno: nie zostać wyrzuconym ze szkoły. Biorąc pod uwagę, że miał talent do pakowania się w kłopoty szybciej, niż znajdował własną salę lekcyjną, nawet to było całkiem wymagającym wyzwaniem. Wszystko szło względnie dobrze. No, względnie. Dopóki do szkoły nie przeniósł się Lee Minho. Nowy uczeń. Chodzący problem. Człowiek z wiecznie bezczelnym wyrazem twarzy i niewiarygodną zdolnością doprowadzania innych do szewskiej pasji. Szczególnie Jisunga. Pierwszego dnia prawie się pobili. Drugiego dnia prawie się pobili. Trzeciego dnia nauczyciele zaczęli rozważać, czy nie posadzić ich na przeciwnych końcach budynku. Nie pomogło. Kłócili się o wszystko. O szkolne projekty. O miejsca w stołówce. O muzykę. O to, kto kogo pierwszy wkurwił. O rzeczy tak absurdalne, że czasami sami zapominali, od czego zaczęła się awantura. Większość uczniów była już tak przyzwyczajona do ich dram, że traktowała je jak darmowy serial emitowany na szkolnych korytarzach. Niestety dla Jisunga, im więcej czasu spędzał z Minho, tym bardziej zaczynał zauważać rzeczy, których zdecydowanie nie chciał zauważać. Teraz Jisung stoi przed najgorszym kryzysem swojego życia. Nie chodzi o szkołę. Nie chodzi o oceny. Nie chodzi nawet o groźbę wyrzucenia. Chodzi o to, że człowiek, którego najchętniej udusiłby własnymi rękami, coraz częściej pojawia się w jego głowie. A Han Jisung już dawno nauczył się jednego: jeśli coś zaczyna się od „to chyba nie jest taki zły pomysł", to zwykle kończy się katastrofą. Lee Minho zapowiadał się być największą.

⋆༺𓆩☠︎︎𓆪༻⋆ Po śmierci swojego chłopaka, Minho zaczął znikać powoli - w ciszy, zmęczeniu i dniach, które przestawały się od siebie różnić. Nauczył się żyć tak, by nikt nie zadawał pytań. Han pojawił się zbyt nagle, zbyt ciepło jak na kogoś, kto miał pozostać obcy. I właśnie dlatego tak trudno było przestać go zauważać. Bo gdzieś między cichymi wieczorami i niewypowiedzianym bólem zaczęło rodzić się coś, czego Minho nie chciał już czuć. ⋆༺𓆩☠︎︎𓆪༻⋆

Powrót do rodzinnej miejscowości miał być dla Jisunga tylko ostatnim przystankiem przed dorosłością. Ostatnia klasa liceum, zdobycie dyplomu - czysta formalność. Lata spędzone za granicą ulepiły go na nowo. Wrócił pewniejszy siebie, dojrzalszy i odcięty od cudzych oczekiwań. Wie, czego chce, a przynajmniej tak mu się wydaje. Cieszy się z powrotu do Hyunjina, jedynego stałego punktu w jego zmieniającym się świecie. Nie przewiduje jednak, że będzie musiał ponownie stanąć twarzą w twarz z Lee Minho. Minho nie jest już chłopcem, którego Jisung zapamiętał. Jego spojrzenie stało się chłodne i uważne, a dawny uśmiech zastąpiła wyczuwalna obojętność. Jednak pod maską szkolnego agresora wciąż kryją się wspomnienia, o których obaj obiecali zapomnieć. I choć początkowo żaden z nich nie zamierza zrobić pierwszego kroku, coś wciąż pcha ich w swoją stronę. STORY start: 11.02.2026 end:-

Minho nigdy nie obiecuje niczego na jutro. Mówi dokładnie to, co ktoś chce usłyszeć - i znika, kiedy tylko zaczyna robić się zbyt poważnie. Han od lat uważał, że jest na to odporny... dopóki Minho nie zaczął pojawiać się w jego życiu częściej, niż powinien. Z uśmiechem, który coś obiecuje. Ze słowami, które nic nie znaczą. Z dotykiem, który uzależnia. To gra. Obaj o tym wiedzą. Ale Han z każdym spotkaniem coraz trudniej udaje, że nie chce więcej, a Minho... Minho zaczyna się bawić dokładnie tym, czego Han najbardziej się boi - nadzieją. A przecież w ich historii nigdy nie chodziło o miłość. Tylko o to, kto pierwszy odejdzie, kiedy przestanie być ciekawie.

"Hey my friend" Jisung piszę z Minho. *Minsung* *głównie chat, ale normalne opisy też* *krótkie rozdziały* *błędy w chacie są celowe* *możliwe shipy poboczne*

Byli razem od liceum. Od czasów, gdy wszystko wydawało się prostsze, nawet miłość. W drugiej klasie Han zdobył się na odwagę, by wyznać, co czuje, i Lee Minho wtedy uwierzył, że to wystarczy. Teraz mieli po dwadzieścia pięć lat i panicznie bali się rozstania. Nie dlatego, że się kochali. Nie wiedzieli, kim są bez siebie. { 𝚃𝚆 } 𝙽𝚊𝚛𝚔𝚘𝚝𝚢𝚔𝚒, 𝚜𝚌𝚎𝚗𝚢/𝚠𝚣𝚖𝚒𝚊𝚗𝚔𝚒 𝟷𝟾+, 𝚙𝚛𝚣𝚎𝚖𝚘𝚌 (𝚙𝚜𝚢𝚌𝚑𝚒𝚌𝚣𝚗𝚊, 𝚏𝚒𝚣𝚢𝚌𝚣𝚗𝚊)

Han - śmiertelnie chory. Można wywnioskować, że się z tym pogodził. Prawda jest taka, że panicznie boi się zostawienia swoich przyjaciół, mamy i Minho przez którego dowiaduje się co to prawdziwa miłość. Minho - jego życie i tak jest do bani. Nie czuje się potrzebny, ale gdy tylko poznaje Jisunga jego życie zmienia się na lepsze. Nie okazuje tego, że boi się o Hana mimo, że pyta się go o jego samopoczucie. Jeśli Jisung umrze.. uzna pewnie, że jego życie jest skończone.

„-Minho? Dlaczego nic mi nigdy nie powiedziałeś?-Nie wiedział czy był zły czy zrozpaczony, a może obydwa na raz. Wiedział, że nie chciał tego tak kończyć..."