"Aşkın ıstırabında bile bir zevk olduğunu sen de mi öğrendin yoksa Güzçiçeğim?"

"Çok düşünme derim. İnsan en çok kendi düşüncelerinden korkar ve onların içinde de boğulur." Çok anlamlı bir cümleydi oysa ki. Ama Nefes yine takmadı. O zaten bu çamurun en dibindeydi. Kollaryıla dirense de yukarıya çıkamamış ve en dibte boğularak kalmıştı. Bir el uzanmıştı o bataklığın içine. Tutmuştu Nefes o eli. Umut vermişti o el onun defalarca bıçaklanan kalbine. Ama yine aynı manzarydı. Yine aynı sonuç, yine aynı ihanetti.

"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

G Kolejinde bizi neler bekliyor