mauro-giasemi
Λένε πως οι καλοκαιρινοί έρωτες έχουν ημερομηνία λήξης.
Γεννιούνται κάτω από τον καυτό ήλιο του Αιγαίου, τρέφονται με την αρμύρα της θάλασσας, τις νυχτερινές βουτιές στα βαθιά και υποσχέσεις που ψιθυρίζονται στην άμμο, για να σβήσουν αναπόφευκτα μόλις τα πρώτα πρωτοβρόχια του φθινοπώρου καθαρίσουν τον ορίζοντα.
Είναι φτιαγμένοι για να κρατούν λίγο.
Για να ζουν στη μνήμη ως μια γλυκιά, φευγαλέα ανάμνηση.
Τι γίνεται, όμως, όταν ένας τέτοιος έρωτας αρνείται πεισματικά να πεθάνει;
Για τη Φαίδρα Καλλέργη , το καλοκαίρι δεν ήταν ποτέ απλώς μια εποχή του χρόνου.
Ήταν ο Χρήστος Δαμίγος.
Ο παιδικός της φίλος, το αγόρι με το οποίο μοιράστηκε τα πάντα από τα πρώτα τους παιχνίδια στα απόκρημνα βράχια της Πορτάρας μέχρι τα κοχύλια που φύλαγαν σαν θησαυρό σε μια κρυψώνα που μόνο εκείνοι γνώριζαν.
Ήταν ο πρώτος της έρωτας, μέχρι τη στιγμή που, πριν από δεκατρία χρόνια, έγινε "φάντασμα".
Εξαφανίστηκε από τη Νάξο μέσα σε μια νύχτα, χωρίς ένα αντίο, αφήνοντας πίσω του μια παρέα δεμένη με ένοχα μυστικά και μια σιωπή που έμοιαζε να τσακίζει κόκκαλα.