🤎 මන්ද්‍රව් ධිහාර් මඩුවන්වෙල 🤍 ස්වර ආකාශ ද සිල්වා ~~ අනන්තයකට වැයෙනා මන්ද්‍ර ස්වර දැහැනට සමවදින්නට අවසර....

නෙතු නිලුපුල් පිලි සිහිලෙන් මා මුව සතපනවානම් මී අඹ වන් තෙපුලෙන් මා දෙසවන් සනසනවා නම් ඔබ පාමුල මුතු අතුරා ටජ් මහලක් හදවන්නම් ඔබ මට බහ දෙනවානම් ලොව සැණකෙලි කරවන්නම්... වරලස සැරසිල්ලක් නම් තරු මල් ගෙනවිත් දෙන්නම් රැය අඳුරට යනවා නම් සඳ එලියෙන් දෝවන්නම් ලඟ හිඳ මුමුනනවා නම් වරුවක් අහගෙන ඉන්නම් දවසක මගෙ වෙනවා නම් එතුවක් නොමැරී ඉන්නම්.. සේරු ❤️ මියුන් 2025/05 /09

"හිතට දැනුනේ උඹව නම්, උබට ආදරේ කරලා මම වැරැද්දක් ද සුදු කරන්නේ" 2024/11/10

-සනසන්න සැනසෙන්න නුබ ලගම දැවටෙන්න- " ආදරේ කරන්න චූටී..ඒක ලස්සන හැගීමක්.. මට මග ඇරුන උබට හම්බෙන්නම ඕනෙ ලස්සන හැගීමක්.. " " චූටි ඒ අල්ලගත්ත අත කවදාවත් අත් අරින්න එපා.. මන් විදින දුක ඔයා විදිනවට මන් කැමති නෑ.. "

ගලනා ගංගාවො.. නිහඩව මුහුදු ගියෝ.. හැබැහින් පෙම් බැන්දො.. සසරේ එක්වූවෝ.... . . . . දෑගිලි පටලන් අත් අල්ලා.. හමුවෙමු හැම ආත්මයේ...

twice of love💓

අපේ ජීවිත කතන්දරේ එන සමහර නීරසම පරිච්ඡේද පවා රසවත් කරලා දෙන චරිත අපිට මුණ ගැහෙන්නේ හරි කලාතුරකින්.. මං විශ්වාස කරනවා ඒ වගේ හමුවීම් හරි වාසනාවන්තයි කියලා.. කලු ගැහුණු පරිච්ඡේද වල අඳුරු මතක මකලා දාලා, වෛවර්ණ පිරිච්ච අලුත් පරිච්ඡේද වලින් ඒ ජීවිත කතන්දරේ පුරවන්න උත්සාහ කරන චරිත මුණ ගැහුනොත්, එයාලව මඟ ඇරගන්න එක හරි අපරාධයක්.. හැබැයි.. ජීවිත කතන්දරේ කියන්නේ ඉස්සරහට විතරක් පෙරලෙන කතාවක් මිසක්, ආපස්සට පෙරලන්න පුලුවන් එකක්වත්, පරිච්ඡේද තුන හතරක් පන්නලා ගිහින් අනාගතේ මොකද වෙන්නේ කියලා බලන්න පුලුවන් එකක්වත් නෙවෙයි.. ඒ නිසා, දැනට ලියාගෙන යන පරිච්ඡේදය උපරිමෙන් විඳින්න උත්සාහ කරන්න.. අත ඇරෙන පරිච්ඡේද අත ඇරිලා ගියාවේ.. හැමදාම මතකේ රැඳෙන පරිච්ඡේද එහෙම්ම තිබුණාවේ.. අපි මේ ඇවිත් ඉන්නේ කෙටි කාලයක් ඇතුලත කතන්දරයක් ලියලා යන්න ආපු ගමනක් විතරයි..

බැල්කනියේ වැවී තිබූ බෝගන්විලා මල් පොකුරු දිහා බලාගෙන මහීශ අලසකමේ හූල්ලව්වෙ ආදිත්‍යයා එක්ක එකතු වෙලා අසේල වටු බිත්තර කන වෙලේ. "උඹ පලයන්කො ගෙදර ආදිත්‍යයා.. මේ නිවාඩු දවසෙවත් මට පාඩුවේ අසේල එක්ක ඉන්න දීලා.." මහීශ කන් කෙදිරි ගෑවත් ඒ දෙන්නා පෙරේතකමේ තම්බපු බිත්තර ගිල්ලෙ ලුණු මිරිසක් එක්ක. ඒ අතරෙ කොණ්ඩෙ කැරලි ගැහුණු අසේල යම්තමට සිනහ සුනේ මහීශගෙ කම්මුල පැත්තකට හාදුවක් දීලා. "මහීට බිත්තර එපාද ?" අසේල ඇහුවත් මහීශගෙ තරහ මදක් නිවුනේ අහස දිහා බලාගෙන ඉද්දියි. තමාගෙ කම්මුල අත්ලෙන් පිහදාන අතරෙ මහීශ කෙදිරි ගෑවෙ තමාට ලැජ්ජා හිතුන නිසයි. "මට එපා මගුලෙ වම්බටු බිත්තර !" මේ අවමගුල් දිහා බලාගෙන ආදිත්‍යයා මොනවත් නොකියා බියර් උගුරක් බීවෙ තම්බපු බිත්තරත් ගිල දමන අතරෙ. _______________ කතෘ අයිතිය : ගුම්බො බැම්බි *සමරිසි චරිත ඇතුලත් වන සින්හලෙන් ලියැවුනු නවකතාවකි.

"පොඩ්ඩක් වටපිට බලලා ඉන්න නිවේන්ය! වැටෙනවනෙ තව ටිකෙන්!" පොඩි ඇටයා මාව අතින් අල්ලලා උගෙ ළඟට ඇදලා අරන් රවලා කියද්දි මාත් ආපිට රැව්වා...ඇයි උට විතරද රවන්න පුළුවන්!? "මමත් ඉස්සර වටපිට බලලා හිටිය කොල්ලෙක් තමයි යකූ!" "ඇයි දැන්?" "ඊට පස්සෙ මට උඹව හම්බවුණා..." "ඉතින්?" පොඩි ඇටයා ඇස් රෝල් කරලා අහද්දි මම ඒකගෙ මූණට එබුණාම ඌ පස්සට නැමුණා... "ඊට පස්සෙ වටපිට බලන්න අමතක වුණා..." මම හිනාවෙලා කියද්දි බකමූණෙක් වගේ හිටිය පොඩි ඇටයා කටපුරා හිනාවෙලා මගෙ කම්මුලේ වළට ඇඟිල්ලෙන් ඇන්නා... "නාකි කෝළම මගේ..." "යාබ්හ්ම්ක්! මම නාකි නෑ!" නුදම් මගෙ කම්මුල් දෙක අත් දෙකෙන් පොඩි කරලා මාව අවුස්සන්න නාකි කෝළමෙයි කියද්දි මට මල පැන්නා... ඇයි යකෝ මම එකයි වැඩිමල්!

සෙංකඩගලින් ඇරඹී සෙංකඩගලින්ම අවසන් වූ පෙම