O gece bir silah ateşlendi, Ama ölen ben değildim. Kurşun bedenimi değil, geçmişimi delip geçti, Ve ben küllerimden doğdum. Kaçtım, Kurtuldum, Ya da ben öyle sandım. Hayat acımasızdı, Kemiklerime sapladığı hançeri her nefesimde daha derine batırırken çürüdüm, Lanetli bedenimdeki nefeslerim tükendiğinde tabutumun kapağı gıcırdadı, Sırtıma kazınan ölüm saatime baktım, Vakit dolmadan almam gereken bir intikam vardı. NOT: Yetişkin içerik, kan, şiddet, kendine zarar verme, cinayet barındırır. Fantastik kurgu değildir.

Pinhan'ın soğuk sokakları içinde sakladığı canavarlarıyla tehlikeyi kalbinde taşıyordu. Efnem, kendi zihnindeki canavarı öldürebilmek için intihar etmeyi seçti. Ancak tanımadığı bir yabancının onu kurtarmasıyla işler değişti. Bir kış gecesi açılan bir yara, yalnızca tenini değil, zihninin kilitli kapılarını da araladı. Artık ne tamamen insan ne de tamamen başka bir şeydi. İçinde dolaşan güç, her nefeste biraz daha büyürken; bastırdığı öfke, kaybettikleri ve susturulan hayalleri birer gölge gibi peşine takıldı. Bazı bağlar tesadüf değildir. Bazı acılar iki ruhu birbirine zincirler. Ve bazı fısıltılar susturulmak için değil, serbest bırakılmak için vardır. Efnem şimdi bir seçim yapmak zorunda. Ya karanlığı tekrar içine gömecek... Ya da onu salıp her şeyin yanışını izleyecek. Çünkü insanın en tehlikeli düşmanı, kendi zihninde sakladığı canavardır. DİKKAT: BU KİTAP KENDİ ÖZGÜN ESERİM OLUP, KOPYALANAMAZ, ÇOĞALTILAMAZ. Serinin ilk kitabı tamamlandı ancak bölümleri size düzenleyip atacağım, üç kitaplık olmasını planladığım bir fantastik seriye hoşgeldiniz..

08.08.2025.Yazılma tarihi. Aria Morgan'ın hayatı sıradan, hatta biraz da sıkıcıydı - ta ki o gece, ormana adım atana kadar. Ay ışığının altında, ağaçların arasından gelen fısıltılar duydu... Soğuk bir nefes ensesine değdiğinde kalbi dondu. Ve o an, karanlığın içinden bakan iki parlak göz gördü. Bu, yalnızca bir karşılaşma değildi. Bu, kaderin ilk adımıydı. Lucien D'Aramond... Yüzyılların yükünü taşıyan, cazibesi ölüm kadar tehlikeli olan vampir lideri. Onun bakışları Aria'nın ruhunu esir aldı. Ama bu bakışların ardındaki karanlık sır, Aria'yı ya yok edecek... ya da sonsuza dek değiştirecekti. Artık Aria, iki dünya arasında kalmıştı: İnsan hayatının güvenli ışığı ve vampir gölgelerinin tutkulu karanlığı. Her adımında ihanet, sırlar ve kanla yazılmış hikâyeler onu daha derine çekiyordu. Ve en korkutucu soru zihnini kemiriyordu: Aşk gölgeleri aydınlığa çevirebilir mi... yoksa onu sonsuza dek zifiri gecenin esiri mi yapacak? HİKAYE ÜRÜNÜ ÇALINAMAZ!AKSİ TAKTİRDE ŞİKAYET EDİLİCEK! Anlayışınız için şimdiden teşekkürler!

(Yeniden yazılıyor.) "Kabuk tutan yarayı kopar Tekrar kanat Yarabandını çıkar /-At Yaralar sardıkça kanar" "Tamamen bana ait olana" tek bir hamleyle belimi kavradı,bedenlerimizi bir bütün haline getirdi. Sıcak nefesi burada hemen kulağımın dibindeydi. "Sen benim olana" dudakları sıcak nefesiyle kulaklarımı okşuyor, bedenimi bir alev topuna çeviriyordu. Belimdeki ellerinden birini kaldırarak boynuma doladı. Parmakları boynumdaki morluklarda dolanıyor, gözleri sanki ilahi bir güçle tüm yaralarımı sarabilecekmiş gibi bakıyordu. Eliyle omuzumdaki saçlarımı geriye itti. Saçlarımı yavaş yavaş okşarken beni bitirecek o sözler döküldü dudaklarından. "İkimizinde bedenini ateşe verene kadar..." Elleri dudaklarımın üzerinde gezindi. Gözleri çoktan beni yiyip bitirmişti, bir metafor olarak bende onun içine eriyordum. Dudaklarını ıslattı, sert sesi cümlesini "durmayacağım" diyerek tamamladığında bir an yok olmayı istedim. Onun benliğinde yok olmak... Dudaklarımız arasındaki birkaç santimi kapatıp, dudaklarımızın eşsiz dansına başlamadan önce kısık ve sert sesiyle "siktir" fısıltısını unutmayacaktım. Tıpkı bu öpücük gibi...

​"Acem Kızı," diye fısıldadı Ali bir kez daha. Sesi, cam kırıkları üzerinde yürüyen bir adamın yalınayak adımları gibiydi. "Dünya dediğin, bir yangın yerinden ibaretmiş. Ben o yangının ortasında durdum da saçımın teli yanmadı; çünkü içimdeki fırtına dışarıdaki ateşi bile söndürdü. Şimdi bak bana... Herkes acının önünde eğilir, bense acıyı kapımda diz çöktürdüm.

•"Hayat, sizi hiç acımasız bir yumrukla yere serip, nefesinizi ciğerlerinizden çalmayı denedi mi? •Peki... bir şafağa gözlerinizi açtığınızda, kendi ruhunuzun yabancı bir bedenin kafesine hapsolduğunu hayal edebilir misiniz?" Deniz'in titizlikle ördüğü hayat ağı, tek bir günün kıyametinde paramparça oldu. Ailesiyle paylaştığı o ılık yuva, düzenli yaşamının huzur veren rutini ve kalbinin atış sebebi olan büyük aşkı... Laboratuvarda infilak eden o lanetli kıvılcımın ardından, hepsi bir anda küle döndü. Kısa bir ışık cümbüşü, göğsü parçalayan bir patlama, ardından gelen yutucu bir karanlık... Gözlerini araladığında, aynada gördüğü çehre artık ona ait değildi. Yabancı bir yüzün hatları, yabancı bir sesin tınısı, ardında gölgeli, tekinsiz bir geçmiş... Ruhu, yerli yerinde bir mahkûm gibi duruyordu; ama teni, tamamen başka bir hikâyenin geçici kabuğuydu. Kendini güvende hissettiği tüm sığınakların bir bir sulara gömülüşü, Deniz'i kimliksizliğin dondurucu uçurumuna bıraktı. Üzerine çöken yeni bedenin anlaşılmaz ağırlığı, yabancı bir hayatın fırtınası ve damarlarında uğuldayan "Ben kimim ki şimdi?" sorusunun boğucu çığlığı, onu felç etti. Şimdi önünde, bıçak sırtı iki yol uzanıyordu: •Ya bu yeni benliği kabullenip alın yazısının prangalarına boyun eğecek, •Ya da tüm geri dönülmez sonuçları göze alarak çalıntı hayatının iplerini geri almaya çalışacaktı. Fakat hangi yoldan ilerlerse ilerlesin... Orayı, zamanın bile silemediği derin yaralar, vicdanı sarsan hakikatler ve varlığını kökünden değiştirecek ölümcül, gömülü bir sır bekliyordu.

Bazen intikam aşka dönüşür ve en tehlikeli aşk nefretle başlayan aşk olur!

Bazı insanlar doğmaz. Yaratılır. Bir kilisede bırakılmış, geçmişi olmayan bir kız... Ama bazı hikayeler saklanmaz. Sadece zamanı gelene kadar bekler. 22 yıl önce yok edilen bir örgüt vardı. Güçlü, tehlikeli ve herkesi korkutacak kadar karanlık. Yok edilmeden önce ise tek bir şey için yemin ettiler: Bir gün bir varis çıkacak... ve her şeyi yeniden başlatacaktı. Kimse o gün o kadının hamile olduğunu bilmiyordu. Kimse varisin çoktan doğduğunu fark etmedi. Marin bile. Geçmiş sonunda onu bulduğunda, kaçabileceği hiçbir yer kalmadı. Çünkü o artık sadece unutulmuş biri değildi. O, bir mirastı. Bir savaşın başlangıcıydı. Onu korumak için yanında olan tek kişi. En güvendiği, en yakını... Gerçeği öğrendiğinde, onu hayatta tutması gereken adam, onu yok etmek zorunda kalacaktı. Çünkü bazı insanlar kurtarılmaz. Bazıları felaketin ta kendisidir. Aşkla başlayan bir hikaye, ihanetle parçalanabilir. Ve bu hikayede... kimse göründüğü kadar masum, kimse sanıldığı kadar ölü değil. #miras1-(30.03.2026)

"Bıçağı bile bile kalbime saplıyordum ama o ağrı beni ağlatmıyordu, inletmiyordu, ah ettirmiyordu. Mutlu oluyordum çünkü o bıçağı benim elime veren oydu" Yüzbaşı&Teğmen

Babasının sırlarla dolu hayatından habersiz olan Güneş. Bir gece kulüpten arkadaşıyla beraber çıktıkta peşlerine bir mafya düşman düşer. Yollarını kesen adam olur. Yolunu kesen adam rusyanın en karanlık mafyası bilinen adamlarından biri Arsen Gromov'dur...